Foto/video-link:

Foto's: Alja Sijbesma

Verslag volgt nog

Foto/video-link:

Foto's: Tirza Verdikt

Het strand was vandaag verscholen onder de sneeuw, een mooi winters tafreel. De weersomstandigheden nodigden toch uit tot een stukje wandelen, zo konden we tenminste op temperatuur blijven. Een ieder had zich lekker warm aangekleed, de honden hoefden deze keuze niet te maken, die kunnen met één en dezelfde jas toe. Er namen 9 honden en een select aantal mensen deel aan deze wandeling op het strand. De honden konden zich heerlijk uitleven en met elkaar over het witte strand rennen. Na deze frisse wandeling zijn we richting de standtent gegaan om op te warmen onder het genot van wat drinken. We hadden het gezellig met elkaar en hebben af en toe enorm gelachten. Ook de honden waren welkom in de strandtent, zij konden fijn met ons mee. Een ieder bedankt zijn zijn/haar aanwezigheid!

Groet van Tirza en Storm

Foto/video-linken:

Foto's: Sabrina Visser

Foto's: Alja Sijbesma

Heerlijk, vandaag weer een 'droge' en frisse wandeldag. Wat is het een prachtig afwisselend wandelgebied. Over belangstellenden niet te klagen. Er liepen meer dan 60 mensen en bijna 40 honden mee. Onder de bezielende leiding van onze ervaren wandelgidsen Frits en Ria met hun witje Nouska, werden wij gedurende 2-2,5u door dit afwisselende landschap geleid. Onze honden hadden een TOP-dag en konden het prima met elkaar vinden. Ik durf te zeggen dat andere wandelaars en fietsers totaal geen overlast hebben ondervonden van onze los lopende viervoeters. Het is toch geweldig dat je met elkaar én los lopende honden allen naar tevredenheid in een zelfde gebied aanwezig kunt zijn. Natuulijk is dit alles te danken aan de baasjes van de honden, die er voor zorgen dat hun viervoeters zich zo gedragen! Ook de kinderen hebben de wandeling kunnen volbrengen en dat is zeker het vermelden waard, de jongste was 5 jaar (met dank aan paps en mams natuurlijk). Voor de mensen die vandaag mee gingen omdat ze geinteresseerd zijn in een witje, was het de dag om zich een beeld te vormen van de Zwitserse Witte Herders en te praten met de eigenaren. Enthousiast waren ze natuurlijk al, maar na vandaag 'super enthousiast'. Ga gerust vaker mee hoor. Gelukkig was het niet alleen wit wat met ons mee liep. Een zwarte herder, een cano corso, een beagle en een boxer (oeps wellicht nog één vergeten) waren van de partij. Enkele van hen maken eigenlijk deel uit van de 'vaste wandelfanaten' en horen er helemaal bij. Via smalle en brede, kronkelende en rechte paden door het uitgestrekt bosgebied en vervolgens over een breed pad met fietspad ernaast, genietend van een prachtig uitzicht over een uitgestrekt water en heide gedeelte lieten wij menig stap achter ons. Bij dit grote watergebied hielden we even pas op de plaats, zodat de honden de gelegenheid hadden een slok water te nemen. Wel moest hiervoor eerst het dunne laagje ijs, dat zich over het water had gevormd, gebroken worden, wat door de honden een makkie was. Ook konden ze hier even heerlijk achter elkaar aanrennen en het pad links laten liggen. Voor ons mensen werd het op een gegeven ogenblik weer tijd om verder te wandelen. Ondanks de winterkleding en schoeisel, begon de koude zich doch door de schoenzolen omhoog te trekken. De pas er weer in om op te warmen. We lieten het uitgestrekte gebied achter ons en doken het bos weer in. Op een gegeven moment kwamen ons lekker geuren tegemoet die er op duiden dat er een eetgelegenheid in de buurt was. Tot onze grote verrassing bleek dat we hier pas op de plaats hielden en het de bedoeling was, voor een ieder die hier zin in had, dat we hier naar binnen gingen voor een lekkere warme dronk en hap. Frits en Ria hadden met de eigenaar speciaal een ruimte voor ons met de honden gereserveerd. We konden hier ongestoord plaats nemen. Geweldig. Een beker warme chocolademelk met slagroom en een lekkere appelpannekoek ging er wel in! Een ieder kon wel iets van zijn gading bestellen, ook de snertpan is vast en zeker leeg gegaan!. Weer helemaal opgewarmd restte ons nog een 500m wandelen naar de parkeerplaats en het einde van de wandeldag zich aandiende. Het was weer geweldig mensen. Hartelijk dank voor jullie aanwezigheid, dat jullie net zo genoten hebben als ik, Enoch en onze honden Leroy, Niemo en Sjonah.

Heeft nog leuke foto's of een fotoalbumlink, mail ze naar wandelingen@zwhvnn.com en ik zet ze op de wandelsite, zodat meer mensen mee kunnen genieten van de beelden.

Frits en Ria namens ons allen, bedankt voor deze mooie route en de warme verrassing in de horecagelegenheid.

Groet van en graag tot de volgende keer, Alja.

Foto/video-linken:

Video: E. Bruinsma (zie homepage)

Foto's: fam. Westra

Foto's en video's: N. Gutul

In tegenstelling tot vorig jaar geen wit winters aangekleed bos met deze decemberwandeling. De regen van de agfgelopen tijd had menig wandelpad veranderd in sompige drekpaden. Ook was het de vraag of wij het droog zouden houden. Helaas is dat niet gelukt, maar ondanks enkele regen- en hagelbuitjes was het weer een geslaagde wandeling. Onvoorstelbaar, de opkomst was de hoogste tot nu toe, ca 70 wandelaars en ca 45 honden. Echt geweldig!! Dat is een compliment voor de mensen die de wandelingen organiseren. Nadeel voor mij zelf was, dat ik niet met een ieder een babbeltje kon maken. Helaas was mijn partner niet mee (werken), dus moest ik ook mijn 3 witjes in het oog houden, al hoewel de rollen eerder omgedraaid waren. Zij kwamen regelmatig bij mij langs. Als ik ze al zoekend aan zag komen, noemde ik hun naam en kwamen ze blij bij me om vervol-gens rechtsomkeert te maken en weer naar voren te rennen. Mijn oudste hond heeft de gewoonte met regelmaat van het pad te gaan, links en rechts een soort van rondje tussen de bomen door te rennen. Dit leidde er toe dat een sliert van witjes achter elkaar dezelfde route namen. Leroy voorop, de rest er achter aan, zo grappig om te zien. Vervolgens kwam de één na de ander een eind verderop vanuit het bos het pad weer op, en renden ons weer tegemoet. Geen enkele hond raakte deze wandeling zoek en ook ging de grote groep honden voortreffelijk met elkaar om. Mijn andere reu ondervond wat hinder van een witte vriend - ze kennen elkaar al een hele tijd - die het deze keer nodig vond hem enkele malen van achteren te bestijgen. Niemo laat een hoop toe, maar op een gegeven moment was tie er zat van en snauwde van zich af. Tja Yeti enough, is enough. Fam. de Graaf kon je op afstand ruiken, zij hadden zich de dagen voor de wandeling vermaakt in de keuken om de overheerlijke home-made glühwein te brouwen en K. Valkenet kon je ook niet missen, die was druk in de weer geweest voldoende MUFFINS te bakken voor ons wandelaars. De doggy-ride was tot aan de nok volgestouwd met thermos-kannen glühwein, chocolademelk en de plastic bakken met Muffins. Eén van de jongere wandelaars had zich opgeworpen de doggy-ride te duwen, die zal nu wel spierpijn in zijn armen hebben van de kar over de drekkige route te rijden. Vorig jaar was mijn jongste witje, Sjonah nog maar 3 mnd en ook witje Pearl van ongeveer dezelfde leeftijd liep toen mee. I.v.m. hun jonge leeftijd hebben we toen de korte route gelopen en hebben de beide witte dames de doggy-ride nog van binnen mogen bekijken, maar vandaag lieten wij én de korte route en de kar links liggen. Zowel Sjonah als Pearl hadden totaal geen aandacht voor de doggy-ride. Pearl had het maar druk met stokken zoeken en mee te nemen. De doggy-ride met geleiders nam de korte route, terwijl wij de andere kant opgingen om nog meer van de omgeving te zien. De waterkou zorgde er voor dat, ondanks mijn halve handschoenen, ik zulke koude vingertoppen had, dat ik geen sigaretje (oeps) kon draaien, ik begon dan ook uit te kijken naar een warme beker glühwein waar ik mijn koude handen aan kon warmen, zodat ik niet overvallen zou raken door ontwenningsverschijnselen (ha, ha). Aangekomen bij de open plek in het bos, stond de catering al klaar om een ieder van een warm drankje en een lekkere muffin te voorzien. Dit nam gretig aftek en bij een ieder steeg de temperatuur weer tot normaal. Even tijd voor een babbeltje met deze en gene, alhoewel? Ik had het kunnen weten, maar was het even vergeten. Eén witje zag zijn kans schoon met zijn neus het deksel van de bak met muffins te verplaatsen en juist ............. met papier en al verdween een muffin naar binnen, gevolgd door een tweede. Terwijl de andere witten zich heerlijk vermaakten door heen en te rennen, elkaar achterna te zitten of kennis te maken, had Leroy maar 1 doel voor ogen, is er eten, dan ben ik er als de kippen (?) bij. Als het aan hem lag, was hij het meest obesed witje van Nederland. En hij komt toch 'echt niet tekort' hoor!. Na het uitbrengen van de toast op afgelopen jaar en aankomend jaar, het restant - huuu was er wat over dan? - weer teruggeplaatst in de kar en zetten wij de wandeling voort. De zon scheen en gelijktijdig hagelde het behoorlijk, er was geen regenboog te bekennen, maar deze omstandigheid bracht wel een aparte lichtsfeer met zich mee, donkere lucht aan de ene kant en zonneschijn aan de andere kant. Ik hoop dat de fotografen en filmers onder ons nog wat mooie plaatjes en beelden hebben kunnen vangen van de wandeling. Helaas had ik geen camera mee, aangezien die bij de reparateur ligt. Weer aangekomen bij de parkeerplaats, doken heel wat natte mensen hun auto in om huiswaarts te keren, richting open haard. Met een groepje hebben wij De Pyramide nog bezocht. Even opwarmen, wat drinken én om enigszins op te drogen. Vele natte hondenvachten hadden er voor gezorgd dat onze broekspijpen helemaal nat waren geworden. Terugrijdend naar Friesland keken wij terug op de geslaagde wandeling te Austerlitz. Fam. de Graaf en K. Valkenet hebben wij van harte bedankt voor hun inspanningen het drinken en de muffins te verzorgen. Dank namens alle wandelaars (en Leroy).

Volgend jaar wandelen we weer verder, voor nu iedereen heel fijne feestdagen en een verblaffend 2012 toegewenst. Graag tot volgend jaar! Groet Alja.

Graag ontvang ik foto's en video's van de wandeling ter plaatsing op de wandelsite: wandelingen@zwhvnn.com

Een moment van hond kwijt is altijd even schrikken, want je hoopt toch vurig dat de hond niet kwijt blijft!!!! Gelukkig komt na enige tijd het verlossende telefoontje dat de (andere) boxer en baas weer herenigd zijn en dat ze richting waterpoel komen. Ondertussen waren de meeste honden bij de waterpoel omgetoverd tot lopende zandbakken. Het grootste deel van de poel is omringt met zand, wat zich heerlijk in de lange natte vachten had opgehoopt. Nu dat beloofde wat, voor als we thuis kwamen, maar och dat zien we dan wel weer. Opgelucht togen we weer verder door dit prachtige gebied en na ca. 1,5u kwamen wij weer uit bij de parkeerplaats. Een ieder moe, maar voldaan, ging zijns weegs. Helaas konden wij deze keer niet mee naar 'T Moaitie om nog wat te eten en te drinken, er wachtte ons nog 2 activiteiten, dus dat werd een beetje te veel van het goede, maar een volgende keer zijn wij er graag weer bij. Onze dank aan Ellen en Ayla die ons door dit Gietenerveld hebben geleid.

Groet van Alja, Enoch en een lekker natte slebber van onze witten Leroy, Niemo en Sjonah-Mae

Vandaag was het zover, de 1e door mij georganiseerde witte herder wandeling in Bergen. Veel te vroeg kwamen we aan in
Bergen en kwam ik erachter dat er ook een wandelclub en een fietsclub aanwezig waren, waardoor parkeerplaatsen moeilijk
te vinden waren. Vele andere mensen waren ook vroeg en we verzamelden in het 1e stukje bos. Meer en meer witjes kwamen
erbij en zelfs 2 nog echt jonge pups (4 en 6 maanden) Iedereen die zich aangemeld had was er en zelfs nog een paar
mensen en witjes meer!! 
Toen iedereen aanwezig was begonnen we met het 1e deel van de wandeling en meteen het zwaarste deel, namelijk de trap
en de berg op! Volgens mij vond iedereen het goed te doen. Die hindernis genomen kwamen we op een mooie open vlakte
met gras en zand. De honden konden lekker rennen en de kinderen trouwens ook. Het was heerlijk weer, niet te koud en
zeker geen regen, wat een mazzel.
Na een tijdje zijn we verder gewandeld, het makkelijkere deel, voornamelijk naar beneden. Door het bos. Af en toe
passeerden we andere wandelaars en werden we met een glimlach bekeken. Sneller dan verwacht waren we bij het startpunt
en kon iedereen z'n eigen gang gaan. Sommigen gingen nog een rondje, anderen gingen naar huis en een paar zijn wat gaan
drinken. Wat mij betreft was het een hele geslaagde wandeling. Ik zag veel mensen genieten van de aanblik van al die
mooie witjes en ook heb ikzelf ontzettend genoten!!
Op naar de volgende wandeling op 11 december a.s. 

Groet Tirza