Wandelen in het Kuinderbos. Dat was toch wel zeker een jaar of 6 geleden, als het niet meer is, dat ik daar

voor het laatst met mijn eigen honden ben geweest. Zou het nog steeds zo mooi en afwisselend zijn als dat

Het weer onderweg, zoals ook al voorspeld, was erg wisselend. Het was winderig maar niet koud. De zon

scheen, maar verdween ook regelmatig door dreigende wolken in de lucht die her en der toch een drupje

regen lieten vallen. Na al die droge dagen goed voor de tuin, maar vandaag toch liever niet.

De verzamelplaats voor vandaag was restaurant de Wipkip en gezien het reeds aanwezige aantal witte

Nadat meer dan 12 witjes en baasjes aanwezig bleken te zijn, maakten we ons op voor een klein ritje naar

één van de parkeerplaatsen die het Kuinderbos heeft en daar eenmaal aangekomen duurde het ook maar

even voordat de eerste witjes al over het lange pad het bos in vlogen, gevolgd door de overige honden en

Wat dan toch wel opvalt door met zo'n groep witte herders te wandelen is dat er een deel helemaal vergeet

dat er ook nog een baasje mee was. Een ander deel pendelt een beetje tussen de groep en de baasjes in en

een enkeling vloog weer terug naar de parkeerplaatsen in de hoop dat de baas daar misschien nog was.

Leuk bedacht, behalve dat daar vlak bij ook een drukke doorgaande weg ligt. Maar gelukkig kwam na wat

roepen en fluiten de wijsheid weer naar boven om toch maar bij de groep te blijven en konden wij onze weg

Het lange bospad bracht ons bij de eerste plas, waar de witjes zich als ware waterratten door het gras en riet

een baan naar het water baanden om wat verkoeling te zoeken. Dat was ook wel nodig, want er stond ook

Alsof het een wedstrijd was wie het snelste naar boven kwam, renden de nog natte honden over het

gortdroge zandpad naar boven, om vervolgens door de over ons heen trekkende stofwolken naar beneden

Eenmaal boven op de bult aangekomen, was het uitzicht over de volgende plas, nog net zo als jaren terug.

Voor zover het zicht reikte; twee muren van groen bos met daarin opgesloten een baan van water

onderbroken met dammetjes en bruggen en een pad van gras wat ons naar de voet van dit water leidde.

Natuurlijk was dit pad voor de witjes, voor zover deze nog wit waren dan, weer een mooie gelegenheid om

Aan de voet van het water vervolgden wij onze weg over een pad, dat ons slingerend langs het water en

bossen bracht. En hoe kan het ook anders, dat de witjes ook dan geen enkele mogelijkheid ongebruikt lieten

Verder de paden door het bos volgend, kwamen we aan bij de volgende plas met een zandbank.

Natuurlijk een ideale plek om de honden even goed te laten zwemmen door stokken uit het water te

apporteren. Van watervrees was geen sprake en werd er ook hier flink op los gerend en gedoken door de

Maar zoals altijd komt aan alles een eind en maakten we ons, na deze rustpauze voor de baasjes, weer op

voor de wandeling terug langs de groene vlaktes, het water en de bossen, nog steeds genietend van de

Ter afsluiting van deze wandeling reden we nog weer even terug naar het eerste verzamelpunt om daar

buiten nog wat te nuttigen en terug te blikken op een geslaagde wandeling met de witjes die zich de hele tijd

Nou ja, netjes gedragen...blijkbaar was deze wandeling voor 1 van de aanwezige witjes toch niet

vermoeidend genoeg geweest, om in een onbewaakt moment toch nog even een geslaagde poging te doen

Maar goed, dat kan je verwachten met witte herders, ze weten je elke keer weer te verrassen.

Een bijzonder mooie lentedag viel ons ten deel met deze wandeling, volop zon, nagenoeg geen wind. Menig wandelaar kreeg het (te) warm tijdens het lopen en jassen werden of om de heupen geknoopt of over de arm gedragen. Blijft moeilijk inschatten, wat aan te trekken als je ’s ochtends vertrekt richting wandellocatie in deze periode, aangezien de temperaturen ’s nachts nog tot onder het vriespunt dalen.

Het leek er op dat deze keer een bescheiden groep op pad zou gaan. Doch, eenmaal bij de parkeerplaats gearriveerd, bleken er veel spontane wandelaars binnen te druppelen, zodat we uiteindelijk wederom met een flinke groep het Dwingelderveld gingen doorkruisen.

Al zijn de Witjes bij wandelingen in de meerderheid, vandaag liepen er naast hen nog een boxer, 2 duitse herders, een jack russell en een teckel mee, alleen maar goed ‘tegen’ eventuele kleur-éénkennigheid!!!

Ook de baasjes kwamen uit diverse windstreken van Nederland, zelfs Noord-Holland en Zuid-Holland waren vertegenwoordigd, en deze provincies liggen niet gelijk om de hoek van het Dwingelderveld, TOP hoor!!

We startten onze wandeling door een mooi bosgedeelte met goed begaanbare paden, het is dan ook al een behoorlijke tijd droog weer geweest. Voor de jongste hondjes onder ons, teckel Max en Witje Tarno zou het een te lange wandeling zijn geweest, maar hun baasjes hadden zich goed voorbereid. Als ze moe waren, kon Max in de draagdoek en Tarno had de luxe in de dogyride te kunnen uitrusten.

Max vond het helemaal goed als hij in de draagdoek werd gelegd, hij had een prachtig uitzicht vanaf borsthoogte en zeg nu zelf, dat is voor een teckel heel bijzonder, aangezien die meestal niet hoger kunnen kijken dan kuithoogte. Bleek wel dat Max binnenkort de draagdoek zal moeten overdragen, want zijn bazinnetje verwacht over enige tijd een kindje, en dan zal Max toch op zijn eigen pootjes moeten lopen! Ook Tarno vond het geen probleem zich even in de dogyride terug te trekken, hij liet zich lekker voortduwen door zijn baasjes.

Dan was er nog een witte dame, die zoveel mensen en honden toch wel heel indrukwekkend vond en liever terug naar de auto wilde. Gelukkig spotte een fotograaf onder ons - die zich op een heuvel had verschanst voor een mooi plaatje - via het beeldscherm van het fototoestel, dat deze dame rechtsomkeert maakte. Gelukkig op tijd teruggehaald en haar aan een ander witje geknoopt, die haar verder tijdens de wandeling geleid heeft, dat werkte toch best goed. We lieten het bos achter ons en vervolgden het (fiets-)pad langs de heide, waarover we een mooi ruim uitzicht hadden. De mobiele telefoons moesten hier uit, want aan dit pad staan ook radiotelescoop Dwingeloo en het laatste wat wij wilden was het gehele ‘NET’ in de war schoppen (ha, ha). Ook moesten we onze honden goed in de gaten houden; dat zij niet de fietsers voor de wielen zouden lopen. Nu dat ging best heel goed, alleen het russell-tje was zo intensief met zijn neus bezig, dat zij geen oog voor de fietsers had en wel heel dicht bij het voorwiel kwam. De fietser had het russell-tje net op tijd in de peiling, remde even stevig en kon vervolgens haar route voortzetten. Ondertussen hadden we het al flink warm gekregen, op dit pad voelden we de kracht van de zon pas goed. Vervolgens kwamen we bij een gras/heidegebied. Hier was het even speuren naar eventuele schapen, een ieder werd geïnformeerd, dus zelf kiezen voor hond wel of niet aanlijnen. Echter na enige tuurwerk, konden wij geen schaap ontdekken - de honden ook niet - dus geen zorg daarover. De honden roken wel water, een grote plas waar menig gans in rond dobberde. Voor veel honden het moment om al jumpend door de rietkragen richting water te gaan, lekker poedelen en wat drinken. Er bevond zich gelukkig geen ‘gansen-jager’ onder onze honden, dus die konden rustig blijven door dobberen. Wij baasjes hielden pas op de plaats op de heuvel, van waar wij een mooi overzicht hadden over waar onze honden zich bevonden tussen de rietkragen richting ploemp. Na flink opgewarmd te zijn op de heidevlakte doken weer een bosgedeelte in. Bijna raar om te zeggen, maar het was gewoon even lekker om weer in de schaduw te kunnen wandelen. Na ca. 1,5u wandelen kwamen wij weer uit bij de parkeerplaats waar onze ‘vierwielers’ gestald stonden. Zij die nog meer energie hadden konden nog mee de rode route wandelen, zij die moe en tevreden waren, konden in de rust!

Na veel zwaaien en ‘wel thuis’ geroepen te hebben, togen wij richting rode route die nog ongeveer een half uurtje wandelen betekende. Ik kon mij nog herinneren dat we op een gegeven ogenblik bij een pannenkoekhuis langs zouden komen. Met dit mooie weer zouden er vast en zeker mensen lekker buiten zitten iets te drinken en te eten. Dan is het zaak voor mij om mijn witje in de gaten te houden, want voor je het als argeloze terras-zitter in de gaten hebt, loopt mijn witje naar je toe onder het mom van ‘kijk mij eens een heel aardig witje zijn’. Maar voor je het weet is je appelgebak, of een deel van je uitsmijter weg. Mijn witje ‘schat zijn kansen in’ en laat die niet aan zijn neus voorbij gaan. Gelukkig geen rode ‘konen’ voor mij (had ik al van de warmte) mijn witje heeft zich keurig gedragen. Denk je het te hebben gehad, komen we er achter dat we te ver gelopen zijn, dus rechtsomkeert of linksomkeert – wat je maar handigd – en weer kwam het terras in beeld. Ook deze keer zonder snaai-incident het terras gepasseerd en het bos weer ingedoken. Al met al zijn we ca. 2 uurtjes wezen wandelen tot ons groot genoegen en dankzij onze wandelcoordinatoren Frits en Ria. Helaas konden wij deze keer niet mee om nog wat te drinken in het landhotel, wij moesten nog een ‘abraham’ feliciteren!

Fijn dat jullie er waren, dat jullie genoten hebben en graag tot de volgende wandeling.

Vandaag 12-12-2010 wandelen te Austerlitz, De Franse Put. Vorig jaar voor de eerste keer als nieuwjaars wandeling gehouden, nu als oudejaars wandeling met wederom een warme verrassing.
Om 10.30u vertrokken wij met onze 3 witjes vanuit het hoge noorden richting mid-Nederland.
Ruim op tijd, dus onderweg hadden we nog tijd voor een kopje koffie bij een tankstation en de honden konden de poten even strekken en …………………. juist, dat snapt een ieder wel. Zo gezegd, zo gedaan. Wat een toeval, toen wij de weg afreden voor de ‘stop’ spotte een bekende medewandelaar onze auto en bedacht zich geen moment. Hup in de achteruit -oei, oei als dat maar goed gaat zo langs de snelweg achteruitrijden- en ook de afslag ingestoken. Even bijpraten en een bakkie leut erbij! En vervolgens weer op weg naar de wandellocatie. Nou daar stonden al heel wat mens en hond klaar om los te gaan. De groep werd steeds groter en uiteindelijk kwamen we uit op ca. 45 wandelaars en ca. 35 hond. Het was droog weer en niet al te koud, heel fijn! A. de Graaf had de doggy ride gevuld met Glühwein en chocolademelk al in de 1^ste versnelling staan, we konden los. De honden vermaakten zich uitstekend en renden vooruit, linksom, rechtsom en dwars tussen de wandelaars door terug, om te kijken of de bazen wel netjes volgden. Die hadden het druk met gezellig praten met medewandelaars en foto’s en filmpjes maken. Gemoedelijk liep de grote groep over de bospaden, genietend van toch nog wat een winterse sfeer en de mooie bosomgeving. Toen meldde zich nog een verlate wandelaar die in haar uppie op de parkeerplaats stond. De groep pas op de plaats en A. de Graaf heeft haar opgehaald. Weer aangesloten bij de groep moesten we nog 1 kruising verder lopen, al waar de route van de volwassen honden en de pups zich scheiden. Zelf liep ik met de 2 pupjes mee, aangezien onze jongste witje 15 week jong is en gezellig samen met het andere pupje van 15,5 week mee kon huppelen. Ook A. de Graaf met de doggy ride nam de korte route, zodat wij als select groepje vóór de grote groep bij de open plek in het bos aankwamen, waar we zouden gaan toosten op de feestdagen en oud/nieuwjaar. Mijn man liep ondertussen met de grote groep mee met onze 2 volwassen witjes. Tenminste dat dachten wij. Maar onze oudste witje vond dit helemaal geen goed plan en had – zonder zich netjes af te melden bij mijn man - rechtsomkeert gemaakt en besloten met ons en de beide pups mee te wandelen. Toch makkelijk dat je dan beide een mobieltje op zak hebt, zo kon ik mijn man op de hoogte brengen van de ‘missing’ witte, maar die had ons ‘rechtsom gekeerde’ witte heer nog niet gemist.
Na zo’n 30 min. kwamen wij bij het ‘meetingpoint’ aan en begonnen vast de doggy ride leeg te halen en alles uit te stallen op het enige bankje dat deze plek rijk was. Voor ons wandelaars werd dus een staande receptie! Een half uurtje later arriveerden ook de andere wandelaars en konden we de Glühwein en chocolademelk in de bekers laten vloeien. Nou wat smaakte die HOME-made Glühwein (door A. de Graaf) heerlijk, en nog een lekker stuk banketstaaf erbij, wat een verwennerij. Een ieder liet het zich goed smaken! Helaas konden we ons niet geheel te buiten laten gaan, er moest tenslotte nog gewandeld en daarna nog gereden worden, al smaakte de Glühwein naar meer, de rem moest er op. Bekers bijna leeg? Nog even wachten hoor met de laatste slok, eerst een groepsfoto en toost uitbrengen! Gelukkig waren er doorgewinterde fotografen in ons midden met goede camera’s, die bereid waren de foto te nemen en zelf uit beeld te blijven THANX. Ondanks de warme dranken, begonnen we toch wat te kleumen, dus tijd om alles weer in te pakken en onze weg door dit mooie bosgebied voort te zetten. Iedereen weer paraat en alle honden weer in beeld? Daar gaan we voor het laatste stuk van de wandeling. Ik vond het nu wel tijd worden voor ons pupje om even uit te rusten, dus doggy ride open en hup pup erin. Nou, madam vond dit ‘not done’ en probeerde zich een weg te banen door het doek. Oeps als ze h’m maar niet sloopt, ‘t is tenslotte de doggy ride van iemand anders! Maar uiteindelijk lukte het toch en heeft ze zich laten rijden tot einde wandeling. Terug bij de auto’s gekomen, hebben we in de Pyramide nog gezellig nagenoten en wat gedronken en gegeten. Buikje rond en opgewarmd naar de auto getogen en weer terug naar het Noorden rijden, waar we om 18.15u onze oprit weer opreden. Moe, maar zeer voldaan! Het was een heel gezellige en geslaagde wandeling.
Fijn dat jullie er waren en graag tot de volgende!
En bij deze, dank aan A. en B. de Graaf, voor de organisatie en de verzorging van de inwendige mens.

Er was regen voorspeld maar om 12 uur werd het droog en hadden we het geluk op een droge wandeling.

Er was wel een hoop regen gevallen dus het was 1 grote modderpoel in het Amsterdamsebos, maar des te leuker voor de witjes die er waren.

De witjes waren niet lang wit meer maar dat is nu net het leukste van zo’n wandeling.

Er waren ook nog andere rassen bij maar dat was ook heel gezellig en het was een goede roedel.

We zijn om 12:30 uur gaan wandelen nadat we nog gewacht hebben op wat laat komers.

Op weg naar de 1^e zwemplek, waar ze weer lekker schoon kunnen spoelen, want de bagger slootjes werden goed gevonden door de witjes..

Er is de hele wandeling geen onvertogen woord gevallen onder de honden dus dat is al helemaal te gek.

Wat blijkt je moet een vergunning aanvragen als je met meer dan 5 honden en 8 personen wil gaan lopen.

Er waren onderweg plekken waar mensen eventueel eerder terug kon gaan maar dat gebeurde niet.

Iedereen was gelukkig zeer enthousiast en wandelde we gewoon lekker verder op weg naar de 2^e plek waar ze weer lekker konden schoon zwemmen. Wat een heerlijk bos is het toch om te lopen.

Na bijna 2 en een half uur kwamen we weer bij Che Favie en hebben we nog iets gedronken en over de wandeling gesproken terwijl de meeste honden uitgeteld lagen. En dat is de bedoeling.

Ik wil bij deze dan ook iedereen bedanken die geweest is en hoop ze in het voorjaar weer te zien bij deze leuke wandeling.

We gingen afgelopen zondag weer ‘LOS’. De eerste wandeling van het seizoen sept. 2010 – juni 2011 heeft plaatsgevonden.

Als eerste locatie het Spijkbos. Een flinke wandeling van 7 km. Alle overtollige vakantiekilootjes konden vandaag weer worden weggewandeld en de conditie weer opgekrikt worden.

Ondanks dat menig wandelaar zich had voorbereid op frisse en natte wandelomstandigheden, konden paraplu’s, handschoenen – ja echt, iemand had handschoenen meegenomen – en regenpakken in de auto’s achterblijven. De weersomstandigheden waren een stuk beter dan verwacht. We kregen het zelfs (te) warm onder het lopen. Er was geen zuchtje wind te bekennen en het zonnetje scheen door het gebladerte en over de open gedeeltes en zorgde voor een aangename temperatuur.

In tegenstelling tot onze honden, konden wij niet even een duik ter afkoeling in het water nemen.

Na een flinke rit vanuit Friesland, is het openen van de autodeuren, voor onze witten het moment om met een noodgang uit de auto te duiken en richting het water te spurten om een heerlijk verfrissend bad te nemen. Alle opgekropte ‘moeten wachten tot we er zijn’ energie kunnen ze direct kwijt, want de parkeerplaats van deze wandellocatie ligt direct bij het wandelgebied. De honden konden even heerlijk hun gang gaan, terwijl wij baasjes elkaar begroeten, even bijpraten met ‘oude’ bekenden en kennis maken met de nieuwkomers. We hadden een flinke opkomst, helemaal top. Ca. 39 mens en 30 honden. Naast de vele Witten waren vandaag Jack Sparrow de Beagle, Senna en Barco de Friese Stabij’s en Boris de zwarte Labrador van de partij. Ondanks dat ze nogal afstaken bij de Witten, mengden ze zich gelijk in het hondengewoel en deden vrolijk mee.

Toen iedereen present was volgens het aanwezigenlijstje, kwamen er nog twee spontane wandelaars aan met hun witjes. We zouden met de paaltjesrondwandeling aanvangen, maar gelukkig arriveerden zij net op tijd. Het is een prachtige wandelroute door het Spijkbos, brede paden en smalle paadjes wisselen elkaar af. Dan weer een open gedeelte en dan weer een deel door het bos, waar de herfstkleuren zich voorzichtig lieten zien. Ook de paden waren prima begaanbaar, door de zanderige ondergrond waren ze goed droog.

Wel was de wandeling van vandaag er één die niet geheel gladjes verliep. Het interpreteren van de richtingpijltjes die op de paaltjes stonden, viel vandaag voor het overgrote deel van de groep niet altijd mee.

Ook vielen er vandaag wat gaten in de groep, door het verschil in wandeltempo’s, waardoor er drie wandelgroepjes ontstonden. Door het slechte bereik in het bos, lukte het niet elkaar via de mobiel te bereiken, om elkaar te informeren even pas op de plaats te houden tot een ieder weer aansluiting met de groep had. Ikzelf was in de achterhoede beland en liep daar gezellig te babbelen met enkele nieuwkomers. Op een gegeven ogenblik was toch echt de voorhoede uit beeld. Dan is het maar goed dat het een paaltjesroute is. Dus koppie erbij en zelf de richtingspijltjes volgen. Toen we de eerste waterplas tegenkwam wist ik dat we bijna bij het eindpunt waren en we daar de rest van de groep wel weer zouden treffen. Nu dat bleek toch even anders uit te pakken. Wat bleek, bij het eindpunt was geen hond te bekennen, zo ook niet hun baasjes. Huuu, waar zijn de anderen? Waar is de voorhoede gebleven? Och die zullen zo wel komen, waarschijnlijk zijn ze nog over het bruggetje gegaan een stukje extra omlopend. Dus wij nestelden ons op het enige bankje dat er stond en puften na van het wandelen en genoten van de het zonnetje dat volop scheen. Sultana’s kwamen uit de jaszak en een zak met drop ging rond. Het duurt nu toch wel lang. Dan maar even pogen te bellen. Gelukkig kwam er contact. We hebben rondjes gelopen …… we hebben het verkeerde pijltje gevolgd. Het ene groepje had 2x hetzelfde rondje gelopen, het andere groepje 3x. Tja als je gezellig loopt te babbelen, kan het even duren voor je door hebt dat je ergens loopt waar je even geleden ook al bent geweest. Na ca. een half uur kwamen de rondwandelaars gelukkig ook bij de eindbestemming aan. Toen één keer duidelijk was dat men aan het rondjeslopen was, bleek een wandelaar een GPS bij zich te hebben en werd duidelijk hoe gelopen diende te worden om weer bij de eindbestemming te komen.

Eind goed, al goed, maar de volgende keer zullen we toch een ieder op het hart drukken om elkaar wat in de gaten te houden, zodat we als een groep bijeen blijven wandelen.

Om onze dorst te lessen nog even een biertje gaan halen bij horecagelegenheid De Fazant, die ligt toch op de terugrij-route. Wij in colonne er naar toe gereden, blijkt dat het biertje drinken uitgesteld moet worden tot nader orde, want …… De Fazant is tijdelijk gesloten. Nou ja zeg ……… dan de blikjes cola die we mee hadden genomen maar leegdrinken. Voor een hapje nog even bij de Mac. Donald’s aangewipt en toen echt naar huis en daar eindelijk van het koude biertje genieten.

Een ieder bedankt dat jullie er waren, dat jullie hebben genoten en heel graag tot de volgende wandeling op 10 oktober 2010 op het strand bij Callantsoog.

Een fantastische afsluiter van het wandelseizoen 2009-2010. Een stralende warme dag beloofde het vandaag te worden. Het Kuinderbos is de ideale plek, bos en water en grasgedeelten. Wij waren al vroeg bij de WipKip en hierin waren wij niet de enige. De Lier was ook vroeg gearriveerd en we stalden ons op het terras voor een kopje koffie. Wij waren vandaag al vroeg in de weer, vanaf 8.15u. Eerst speuren en VZH en manwerk, vervolgens door naar de wandellocatie. Vanaf het terras zagen wij de wandelvrienden één voor één de parkeerplaats oprijden, allen met een super zonnig humeur! Toen bijna iedereen aanwezig was, behalve Den Haag, die ons netjes via een SMS-je liet weten enigszins verlaat te zijn, togen wij richting parkeerplaats, de auto’s in de schaduw gestald. Onze honden helemaal enthousiast, dus de groep vooruit gestuurd richting het water, waar de viervoeters alvast een duik konden nemen, terwijl wij bleven wachten op Den Haag, die spoedig na ons arriveerden in hun gigantische Amerikaanse bolide. Wandelwagen voor de kleine meid uitgeladen, honden eruit en op naar de groep bij het water. Ondertussen hadden de meeste honden – je hebt er altijd honden bij die het water maar NAT vinden – al een ploemp gemaakt en maakten kennis op de grasvlakte. Dat een kennismaking ook wel eens wat minder zachtaardig gaat, kwam witje Gijs achter. Vier witte musketiers vonden het nodig Gijs totaal te overrompelen door hem even flink plat te leggen en hem op een pittige kennismaking te trakteren. De baasjes van de vier musketiers vonden dit NOT DONE en wezen hun witten terecht. Gelukkig heeft Gijs zich goed hersteld en de verdere wandeling liep hij dan ook weer vrolijk rond. Gijs zijn baas was vrij lakoniek onder het gebeurde, bleek dat Gijs thuis de stoere boy is en nu kreeg hij even het lik-op-stuk. Maar ja, zeg nou zelf, 4-tegen-1 da’s toch echt een overmacht.

Van de warme grasvlakte doken we het wandelpad in dat overdekt werd door groen gebladerte, wat ons de nodige schaduw bood. Naast de witte honden, liepen er vandaag nog een labrador, een duitse herder en 2 jack russels mee. De kleinste was jack russel Hanky (panky), die vandaag voor het eerst met zijn baasje mee was. Nou en dat Hanky genoten heeft. Hij huppelde vrolijk met de – voor hem – grote honden mee, snuffelde ook daar waar zij gingen snuffelen en was totaal niet onder de indruk. Was er een grote hond die iets te brutaal was, dan liet hij even zien dat hij alle tandjes had en liet hen in duidelijke taal weten, dat hij niet de kaas van zijn brood liet eten.

Uitkomend op de volgende grasvlakte stoven de honden vooruit naar de waterpartij. Menig stokje en balletje werd geapporteerd, soms wel door 2 honden tegelijk, die er wedstrijdje van maakte wie het eerst de bal kon bemachtigen. Lekker fanatiek. Op de stokken- en ballengooiers na, zochten de baasjes verkoeling in de schaduw en aanschouwden de capriolen van hun viervoeters. De fotografen legden menig mooi tafereel vast, hartelijk dank hiervoor. We vervolgden onze weg richting de heuvel, dat werd nog een uitdaging, deze te beklimmen in de blakende zon. De fittest onder de fitten, stonden bovenaan gekomen in de schaduw te wachten op de achterblijven, die wel heel lang achterbleven. Wat bleek, de achterhoede had de heuvel links laten liggen en het pad er om heen genomen. W. uit Houten had zijn lichtgewicht klapstoeltje meegenomen en zat heerlijk te genieten van het uitzicht vanaf de heuvel. Dit was echter van korte duur, want onder aan de heuvel stond de achterhoede al omhoogkijkend te wachten wanneer wij zouden afdalen. Dus stoeltje weer ingeklapt en afdalen maar.

Het einde van de wandeling kwam in zicht, de laatste tig-meters werden afgelegd waarna we weer bij het pad naar de parkeerplaats kwamen. Nu was er vandaag wel een bijzonder iets, er liepen nl. 5 witten mee, die allen van hetzelfde nest waren + de moederhond liep mee. Deze bijna 2-jarigen moesten natuurlijk met hun moeder nog even op de foto. Nu dat bleek toch iets minder vlot te gaan dan we hadden verwacht. De ene lag op af, de ander zat op zit, dan ging er weer één staan, dan liep er weer één uit beeld van de camera’s, de baasjes hadden het er maar druk mee en liepen steeds beeldvullend in de weg. Uiteindelijk heeft 1 fotograag het voor elkaar gekregen de zes honden vast te leggen, zonder dat er een baasje in beeld was, thanks. Eindelijk konden we naar de WipKip voor een welverdiend koud drankje onder de grote parasols op het terras.

Een ieder bedankt voor zijn/haar aanwezigheid en wij wensen jullie allen een hele fijne en zonnige zomervakantie toe!

Vandaag de wandeling Spijkbos op herhaling, we waren nl. 18 april hier ook terecht gekomen door de duinbrand in de omgeving van Hargen, maar een echte herhaling was het toch niet. Deze keer hebben we de gehele blauwe route gelopen van 7 km lang en dat was een mooie tippel. Helaas waren de weersomstandigheden van een geheel andere aard dan op 18 april, het regende en dat heeft het de gehele wandeling gedaan. Maar ik moet zeggen, daar hebben de wandelaars zich niets van aangetrokken, niemand heeft zich afgemeld er kwamen zelfs nog meer mensen en honden, dan dat er op papier stonden, echt geweldig.

Het was een bonte verzameling van regenkleding, dat zich verzamelde bij de parkeerplaats en menig paraplu werd opgestoken. Het bleek dat wij de enige wandelaars waren op deze locatie, ook tijdens de gehele wandeling zijn we niemand anders tegen gekomen, het Spijkbos was voor ons alleen vandaag.

Een prachtige wandellocatie met goede bewandelbare paden, omzoomd door rijkelijk groen en een goed aangegeven route, al hoewel de interpretatie van de pijltjes op de palen wel eens tot twijfel leidden, maar met goed overleg kwamen we er altijd weer uit. De kopgroep had de pas er flink in. Meestal loop ik mee in de kopgroep – genoodzaakt – omdat mijn twee witten absoluut vrij zicht willen hebben tijdens het wandelen en dus in de voorhoede lopen, maar vandaag heb ik deze positie verruild voor de midden- en achterhoede. Mijn partner hield wel een oogje op onze witjes. Wij liepen gezellig pratend rustig aan en op een gegeven ogenblik waren wij de kopgroep kwijt in een gedeelte met bochtige paadjes. Wat is het dan gemakkelijk dat mobieltjes bestaan. Even bellen, waar hangen jullie uit ….. oké dus we moeten links en jullie houden even pas op de plaats tot wij ons weer bij jullie hebben aangesloten. Ook de wandelaars die vandaag voor de eerste keer meewandelden – en gelijk op een natte douche werden getrakteerd – vonden het een hele belevenis om met een groep honden er op uit te trekken. Toch altijd even afwachten hoe je hond het beleefd om tussen een hele roedel honden te bewegen. En als je hond geniet, geniet je zelf ook. Na ca. 2u wandelen naderde de einde van de route, de waterplas. Nog even plonsen, ballen en stokken apporteren, onder luid ongeduldig geblaf, want de ballenwerper maakte er een spelletje van het geduld van de honden te testen, natuurlijk moet je dan wel laten weten dat je dit niet op prijs stelt. Gewoon direct gooien en niet zo klooien a.u.b. Maar aan alles komt een eind, zo ook deze wandeling. Nog even met z’n allen op de foto, om te laten zien dat ook op een regenachtige dag, de wandelaars zich er niet van laten weerhouden, gezellig met elkaar en de honden er op uit te trekken in een prachtig losloopgebied!

Vervolgens op naar de horecagelegenheid, waar we het interieur enigszins verbouwd hebben, enkele tafels naar elkaar toeschuiven en de stoelen er in een grote kring omheen. Onder het genot van een drankje en wat eten - dat toch een stuk gezelliger is dan hier en daar een groepje om een tafel – sloten wij deze middag af en droogden langzaam weer op!

Een ieder bedankt dat jullie er waren, dat jullie hebben genoten en heel graag tot de volgende wandeling, de laatste van dit seizoen, het Kuinderbos op zondag 27 juni 2010.

Al hoewel ……. Er is een voorstel gedaan om een MEGA-wandeling te organiseren in de tweede helft van augustus 2010. Deze wandeling zal uit twee wandelsessies bestaan, ’s morgens een gedeelte wandelen, dan tussen de middag een pauze inlassen om wat te eten en te drinken, om vervolgens nog een gedeelte te gaan wandelen. Een wandeling voor de echte wandelfanaten en voor volwassen honden, want het doel is dat er zal ca. 4-5u gewandeld kan worden.

Dus houd de wandelsite in de gaten, de MEGA-wandeling moet nog uitgewerkt worden en zal vervolgens op de site geplaatst worden!

Iedereen was ruimschoots op tijd zodat we om even na half 2 al konden vertrekken.

Voor vertrek nog even wat gedronken, even uitrusten, na toch wel een lange autorit voor sommige baasjes.

Er waren 11 witjes en 24 personen, het was een gezellige roedel. In het begin was het bij de honden even aftasten onder elkaar, maar eenmaal los ging het goed.

Omdat het vrij warm weer was, ± 27 graden, hebben we besloten om de route iets aan te passen zodat we meer in het bos konden lopen. En we hebben ook wat meer pauzes gehouden, niet alleen voor de honden, maar ook voor de baasjes!!!

Trudy’s echtgenoot Gosé heeft nog voor lekker ijskoud water gezorgd tijdens een pauze wat zeer gewaardeerd werd door de honden en hun baasjes.

We hebben heerlijk gelopen door het bos en holle wegen. Op het plateau hadden we een schitterend uitzicht. En de honden hebben volop kunnen rennen en spelen. Bijna de gehele route konden de honden los en op een tractor en een enkele fietser na hebben we geen “ander verkeer “ gezien. We zijn zelfs maar 1 andere wandelaar tegengekomen. Dus we hadden het zoals ze dat zo mooi zeggen ‘het rijk’ voor ons alleen.

En dat ‘rijk’ was het dubbel en dwars waard. Het ging af en toe redelijk bergop wat ons als baasjes zichtbaar meer moeite kostte als de honden, die bleven maar heen en weer rennen.

We hebben onderweg wel wat regendruppels gehad, wat even een heerlijke verkoeling was,met wat onweer, dat was minder prettig, maar gelukkig na 10 minuten was dat weer over.

Ook zijn we nog even gestopt voor een fotosessie, niet ieder witje was daar gecharmeerd van, spelen is veel leuker!!

Even voor half 5 waren we weer terug bij het beginpunt, waar we dankbaar gebruik hebben gemaakt van het aparte omheinde buiten terras van cafe ’t Schöpke, daar mochten de honden ook nog vrij rondlopen, zodat wij als baasjes even konden bijkomen met een verkoelend drankje.

Al op 10 januari beloofden we onze ingesneeuwde Friese wandelaars, dat we de week daarna voor hen een herkansing zouden organiseren. Weliswaar zonder de koek en zopie van Bus en Meer, maar een heerlijke rijsttafel van Ingrid en Enoch als fantastische goedmaker na afloop.

Voor de sfeer was er van zaterdag op zondag nog even 3 cm verse sneeuw bij gevallen, maar het dooide. De wegen waren weer zwart en goed berijdbaar maar het bos was nog aardig wit. We liepen vanaf drie uur ’s middags dezelfde route; weer een fantastisch mooie wandeling al was de sneeuw door de dooi nogal “plepperig” geworden. Een versoberde koek en zopie met een glaasje glühwein en warme chocolademelk bij hetzelfde bankje als de week daarvoor, om de dit keer veel “zwaardere” wandeling aangenaam te onderbreken. Alsof we het verdiend hadden door die veel nattere ondergrond begon bovendien tijdens het tweede deel van de wandeling een januari-zonnetje ons van bovenaf te verwarmen. We liepen op vleugels; vooraan moest de groep regelmatig “tot de orde” geroepen worden om de samenhang te behouden; Berenburg heeft er een geduchte concurrent bij gekregen in de vorm van glühwein en chocolademelk

Om een uur of vijf kwamen we terug op de inmiddels bijna blank staande parkeerplaats, maar niets kon ons meer schelen want we gingen “op naar de rijsttafel”. En die was verbluffend!

Deze wandeling gaat vast de boeken in als zéééér bijzonder. Ten eerste wisten de weergoden alle Friezen thuis te houden (en daar is voorwaar wel wat voor nodig) en ten tweede hadden we tijdens de wandeling een echte “Koek en Zoopie” waarbij we met Glühwein heerlijk op het jaar 2010 en de Zwitserse Witte Herder (vereniging) konden toasten.

Al ‘s morgens vroeg stonden de mobiele telefoons roodgloeiend want vanachter de hoog opgewaaide sneeuwduinen zagen de noord-Nederlanders hun kans op een lekkere kop snert, een worstebroodje met zuurkool, glühwein en warme chocolademelk, al in rook opgaan. Ze konden het niet hebben, maar er zat niks anders op dan niet op “poolexpeditie” te gaan en thuis beter tijden af te wachten. Knarsetandend hoorden ze dat het in de rest van het land wel mee viel zeker ook toen hun witten, die het thuis blijven en af moeten zeggen helemaal niet zagen zitten, ook nog eens aan de broekpijpen begonnen te rukken. Pas toen tegen de middag “boer Ko met z’n trekker”, of op andere plaatsen een andere boer, de sneeuwduinen zo goed en zo kwaad mogelijk opzij geschoven had, kwam het humeur weer een beetje terug, maar toen was het helaas te laat om nog naar Austerlitz te gaan.

We zijn om 13.00 uur dus gaan wandelen en (helaas) zonder de Friezen, maar in hun plaats hebben we gauw wat lokale bevolking opgetrommeld -de kleur van de hond of helemaal geen hond, deed er niet toe- want die snert moest toch op. Het was sprookjesachtig mooi. Aart en Barbette de Graaf hadden een zeer gevarieerde wandeling in een prachtig groot natuurgebied uitgezet, waarin je makkelijk kunt verdwalen en waarin zij bij het uitzetten ook 2x verdwaald zijn, maar dit keer ging het gelukkig helemaal goed. Een gebied met brede lanen met dubbele bomenrijen, smalle paden met hakhout aan de zijkanten, met heide en open gekapte stukken bos met heidevelden in aanleg en, alsof de idylle nog niet compleet was begon het toen we de laatste hoek om kwamen bij de Koek en Zoopie, heel licht te sneeuwen. Beslist niet hinderlijk, maar om het winterse beeld helemaal compleet te maken. Volgens een aantal deelnemers hadden “de Friezen” daarvoor gezorgd om ons niet te laten vergeten en een beetje met hen mee te laten voelen.

Dat eerste stuk van de wandeling duurde ongeveer een uur; Aart had zich halverwege met 5 wandelaars pup Django en een volwassen witte die de pup té lief vond om hem te verlaten via een verkorte route alvast naar de Glühwein gespoed. Barbette nam de grote groep mee voor het langere traject en wat zij niet zagen, dat zagen Aart en Thomas (lokale gast) wel, vóór de grote groep, die lekker liep te keuvelen uit, kwam tot 3x toe een Ree het pad kruisen of naar voren lopen. Een prachtig stukje natuur.

En toen, toen kwam die -zoals Alja het noemde- warme verassing na de laatste hoek ineens in ’t zicht. Ingrid en Henk van “Bus en Meer” hadden hun klassieke volkswagenbus vlakbij een prachtig open stuk veld, heide in wording, weten te parkeren (met dank aan de militairen van de Leusderheide) en de geur van erwtensoep, warme wijn en chocolademelk prikkelde de neuzen. Niet dat het erg koud geweest was, maar die geuren waren toch moeilijk te weerstaan en ieder stortte zich blij op die verassingen tot en met de jeugd aan toe die al gauw de “snoeppot” ontdekt had.

Na Ingrid en Henk bedankt en gedag gezegd te hebben liepen we “voldaan” en dus wat trager, langs een niet al te lange route terug naar de auto’s, niet nadat we halverwege nog even een groepsfoto gemaakt hadden en vanuit de ZWHVN groep ook de “illegalen” op de foto waren gezet. Het was een prachtige middag waarbij mens en hond helemaal aan hun trekken kwamen. Eigenlijk misten we maar één ding héél erg; onze Friezen! Maar die zien we gauw weer.

Vandaag weer eens een wandeling door een meer besloten gebied. Veel bos met kleine stukjes heide met smalle en wat bredere paden. De wandelroute in dit gebied, wordt niet gemarkeerd door gekleurde paaltjes, maar lopen we aan de hand van een routebeschrijving op papier. Het is al weer enige tijd geleden dat we de route hebben voorgelopen en gelijktijdig de beschrijving hebben opgesteld, dus nu maar hopen dat hetgeen we genoteerd hebben, klopt.

Gelukkig vinden de wandelaars die zich hebben aangemeld allemaal de locatie parkeerplaats Kamp Taribush, dat betekent dat onze bestemmingsinformatie to the point is geweest. Wederom een behoorlijk aantal deelnemers, wel spannend want zal een ieder zijn auto kwijt kunnen op de toch bescheiden parkeergelegenheid. Je weet maar nooit hoeveel andere mensen op deze mooi-weer-zondag ook besluiten hier te gaan wandelen. Valt allemaal reuze mee, een ieder kan zijn vierwieler kwijt. De honden waren al los en hadden het maar druk met elkaar. Er waren vandaag een paar bollebozen, die even moesten laten weten dat ze aanwezig waren en dat er met hen niet te spotten viel. Dus werk aan de winkel voor de bazen om ze in het gareel te houden. Iedereen afgevinkt op het lijstje, we kunnen los. Beschrijving in de hand, de paden op de lanen in. Het viel me op dat er al een Witte Herder bij liep die er nu al uitzag als een smeerpoets, die had vast even het onderspit moeten delven voor één van de bollebozen. Bij nader inzien bleek het mijn eigen bolleboos te zijn, die een koekje van eigen deeg had gekregen, nota bene van zijn eigen broer. We waren goed en wel op pad, tring, tring, daar gaat mijn telefoon ……… er loopt een witte herder terug richting de parkeerplaats, wie mist zijn hond?? Hu ……. mensen even uw aandacht a.u.b. wie mist zijn hond. Het duurde even – tja met zoveel witten is het toch even turen welke nu van wie is – maar dan was toch duidelijk dat een nieuwe witte even de weg kwijt was en dacht ik ga wel bij de auto van de baas wachten tot tie weer terug komt. Gelukkig hadden wandelaars in de achterhoede deze witte aangelijnd en meegenomen en werden baas en hond weer herenigd. Ook nog even een twijfel of een witte jonge dame (reputatie zwerfster) nog wel met de groep mee liep, nu die werd in de voorhoede bij de koplopers getraceerd. Alle hens weer aan dek, we vervolgen onze route via het papier. Op een gegeven ogenblik bekroop mij het gevoel, dat waar we op dat moment liepen, de omgeving mij niet ‘echt’ bekend voorkwam. Even afstemmen met mijn voorloopmaatje, bleek ‘links’ en ‘rechts’ door elkaar gehaald te zijn, we maakten rechtsomkeert en na enkele meters zaten we weer op het juiste pad. Het volgende station was de waterpoel, waar de honden even lekker het water in konden. Stokken en een bal gooien, succes verzekerd. Helaas was het leven van de enige bal van korte duur. Even vreesde ik dat mijn Witte ballenjunkie eeuwig rondjes zou blijven zwemmen in de poel, hij bleef maar zoeken naar de bal, die lek als een zeef, toch echt richting poelbodem was gegaan. Wij togen weer verder door dit mooie Dwingerveld-gebied en kwamen bij het punt waar beschreven stond een heeeeeeeel smal slingerend paadje tussen de bomen door te moeten volgen. Hoe herkenbaar zou dit paadje nu nog zijn, de bomen waren ondertussen kaal, de bladeren lagen op de bosbodem, het paadje was nauwelijks te onderscheiden. Maar het lukte we kwamen uit bij de driesprong zoals beschreven stond. Ook het pad naast het maisveld werd gevonden, destijds waren wij ons er al van bewust, dat ten tijde van de echte wandeling, de omschrijving ‘het afgemaaide maisveld’ diende te luiden. De honden vonden dit veld wel een verkenning waard en baggerden lekker in de drassige drek tussen de afgemaaide maïsplanten door. Deze baggerpret was gelukkig van korte duur, want we gingen bij de picknicktafel het bos weer in om vervolgens het pad met de 12 oranje paaltjes te volgen. De koplopers druk tellend 1, 2, 3 ……………. 12! Gelukt! Na ca. 1,5u wandelen kwamen we weer uit bij het Kamp Taribush waar de honden op het er naast gelegen weiland nog even lekker konden narennen. We togen richting auto’s en reden vervolgens naar horecagelegenheid Schortinghuis te Spier waar we gemoedelijk hebben zitten nagenieten van deze wandelmiddag onder het genot van een drankje en een hapje.

Een ieder bedankt voor zijn/haar aanwezigheid. Helaas heeft niet iedereen de route helemaal kunnen meelopen. De kleine meid van onze wandelvrienden uit Den Haag was dermate dik aangekleed (‘t was een mooie zonnige maar koude wandeldag) dat het draagtuigje waarin zij vervoerd zou worden, niet meer dicht kon. Hierdoor moesten zij vroegtijdig terugkeren. Ik hoop dat jullie in de gelegenheid zijn bij de nieuwjaarswandeling op 10 januari 2010 aanwezig te zijn en dat dan de gehele route door jullie kan worden meegelopen.

Graag tot ziens op 10 januari 2010 bij de wandeling te Austerlitz De Franse Put die door ons warm wordt aanbevolen!

Vlak na aanvang van de wandeling in dit mooie gebied nabij Havelte stopte de regen en in de 1,5u dat we gelopen hebben, is het niet weer nat geweest.

Net toen wij van huis vertrokken richting Havelte begon het te sputteren en hoe dichter we bij de wandelbestemming kwamen, het werd er niet beter op.

Bij aankomst bij de verzamelplaats stond menig wandelaar verscholen onder de paraplu, voorzien van regenjas en laarzen te wachten en de auto’s bleven de parkeerplaats oprijden. Uiteindelijk waren er ca. 42 mens en 32 hond. Echt geweldig wat een opkomst.

Het gebied stond geheel ter onzer beschikking, alleen een groepje met franse buldoggen had vandaag ook een wandeling gepland, maar die hebben we verder niet weer gezien.

Dat men van heinde en ver was gekomen ondanks de natte weersvoorspellingen; een wandelaarster kwam tussen Roermond en Venlo helemaal hierheen rijden met haar twee viervoeters, dan nog drie liefhebbers uit Maarn en ook een wandelaarster vanuit Houten, nu PETJE af hoor. En zo waren er ook die bij aanmelding aangaven even het weer af te willen wachten, en zijn toch gekomen. Zelfs de ‘suikerklontjes’ uit Almere kwamen er achter dat de enige overeenkomst voor hun hond Yoram met suiker was, de witte kleur, dus om hem een actieve middag te gunnen, de suiker in de kast laten staan en hup richting Havelte getuft. En het bewijs werd geleverd, Yoram heeft ook deze keer weer ontzettend genoten. Leroy en Yoram zagen elkaar ook deze keer weer helemaal zitten en weken amper van elkaars zijde. Onder leiding van Frits en Ria gingen we op pad, eerst een stuk van de blauwe route volgen over een heide-achtig terrein. Het was een smal pad en achterom kijkend was te zien dat we met de groep een lange sliert vormden. Al vrij vlot konden de paraplu’s dichtgeklapt worden, de regen was verder getrokken. Via het heidelandschap kwamen we bij het bos aan, de paden werden breder, maar ook natter. Gelukkig had een ieder het juiste schoeisel aangetrokken, dus geen natte sokken opgelopen. Dat de herfst echt is toegeslagen in november liet zich zien via de diverse kleurschakeringen in het bos. Van groen, oranje, geel tot bruin kleurde menig blad. Ook de herfst heeft zijn charmes. Wij lieten ons gewillig leiden door Frits die samen met Klaas-Jan de spits vormden, wel moesten we de mannen met hun ferme pas attenderen op de achterhoede, dat die niet ergens in het Havelter gebied achter zouden blijven. Dus op het brede zand(blubber)pad, pas op de plaats totdat de hele groep weer bijeen was. Tijd voor een praatje en constateren, dat de honden zich – uiteraard - prima vermaakten. Hoezo, blubber en drek, machtig mooi zeg, laat ons maar schuiven! Oké we zien er uit als smeerpoetsen, maar je hebt na deze wandeling straks geen hond meer aan ons! Vanuit het bos kwamen we weer bij een grote heidevlakte aan. Frits leidde ons hier dwars doorheen. Zoals vermeld stond in de wandelbeschrijving was er inderdaad een herder met twee bordercollies en een kudde schapen. Deze had ons bijtijds gespot en bracht zijn schaapjes met behulp van zijn honden netjes een eindje verderop. Geen van onze honden had de kudde ‘in de gaten’ en volgenden keurig hun weg met ons baasjes mee. Wij zetten onze wandeling voort richting Genieput. Normaliter is dit een hele grote waterpoel, vandaag was het even afwachten hoeveel water er zou zijn. De afgelopen zomerperiode was het behoorlijk droog geweest. Dus om een flinke plas water te krijgen moet het dan eerst flink hebben geregend, anders zakt het water zo weg in de zandige ondergrond.

Bij De Genieput aangekomen, bleek het mee te vallen, er was voldoende water (en diepte) om de honden – dezelfden die er altijd voor gaan – met behulp van ballen het water in te krijgen. Dolle pret natuurlijk, wat zijn ze dan fanatiek. Onder luid geblaf en ongeduldig bewegend, vol aandacht naar de ballenwerper staan kijken, totdat …….. YES, daar gaan de ballen, tot over de waterplas. Je hebt er altijd van die snuggertjes bij die niet door de waterplas richting bal gaan, maar in volle vaart om de plas heen, trachten als eerste de bal te bereiken.

Viervoeters het is mooi geweest, wij mensen hebben trek in een warme dronk en wat eten, dus nog even door het laatste stukje bos wandelen, om vervolgens weer bij het begin van de wandeling Het Hunnebed te eindigen. Er waren nog fotografen die graag een groepsfoto wouden maken, nu dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Hup, opstellen in een lange rij en nu maar hopen dat een ieder op de gevoelige plaat kan worden vastgelegd. De fotografen moesten de nodige afstand nemen om de hele groep vast te kunnen leggen. Vervolgens p naar de auto’s. Honden afdrogen (voor zover mogelijk) een hondensnakje erbij, auto’s wel op slot doen a.u.b. Ervaring heeft geleerd dat er een kans bestaat dat een ongenode gast (haast niet voor stellen met dit weer) een poging waagt een auto leeg te roven! Vertrouw niet altijd op uw hond, je hebt er soms een viervoeter bij die deze plundaar aanbiedt een handje te helpen. Zo en nu op naar de koffie, een hapje en de warmte van Theehuis ’t Hunnebed en nog even nagenieten van ook deze weer geslaagde wandeling.

Dan wil ik Frits en Rita heel hartelijk bedanken voor hun bereidheid, ons deze dag door dit mooie wandelgebied nabij Havelte te leiden. Een gebied, naar ik begrijp die nog meer wandelmogelijkheden biedt is zeker voor herhaling vatbaar. En wat jullie WH Noushka betreft, die als zeer angstig hondje uit het asliel bij jullie gekomen is, wat is ze een lekkere meid geworden, vandaag zelf met de boy’s in de kopgroep meegewandeld. Wat een stoere meid! En wat heeft ze genoten!

Mensen bedankt dat jullie er waren en wat hebben we het getroffen met het weer. Op naar de volgende wandeling 13 december 2009 in het Dwingelerveld. Graag tot dan!

DIERENDAG! En dat is het voor onze honden zeker geweest. Wat een prachtige wandeldag! Zon, zee, strand en een lekkere bolle wind. Rennen en vliegen, pootje baaien, zout water happen, ballen apporteren, elkaar achterna zitten, krachten meten en voor de poten lopen. Groot en klein, jong en oud, hoofdzakelijk wit, maar ook andere kleuren waren vertegenwoordigd.

Even leek het qua weer een zeer onstuimige dierendag te worden, het is ons bespaart gebleven.

Het was een behoorlijke rit richting Hargen aan Zee, bijna 2u, maar dat kon ons niet deren, een gezellig dagje uit met zo’n 40 mensen en 30 honden, helemaal top. Wij zijn niet in de luxe iedere dag het naar het strand te kunnen gaan, dus deze kans lieten wij niet voorbij gaan.

Bij het oprijden van de parkeerplaats waren er al behoorlijk wat wandelaars aanwezig en de honden hadden er zin in. Ongeduldig aan de lijn hangend wilden zij maar één ding, naar het strand. Mijn aanwezigheidslijstje checken, was er dan ook niet bij, de mensenmeute begon zich richting strandopgang te begeven, om zo de parkeerplaats oprijdende auto’s uit de weg te gaan. Op het hoogste punt van de strandopgang verloste ik mezelf van één van mijn dol enthousiaste witjes, om te voorkomen dat ik over mijn eigen benen zou struikelen.

Tuuuuurlijk hebben wij cursussen gevolgd, maar reken maar niet dat het commando ‘volg’ nu werkt. Zijn aandachtspunt is richting strand, vrijheid, blijheid, dus doe ik geen moeite. Ik ken hem langer dan vandaag. ‘Zit’ lukt nog, zodat ik de riem van zijn nek kan halen. Ook zijn ‘witte maatje’ is van de riem verlost en racet hem achterna.

Het is behoorlijk druk op het strand, veel mensen en honden. Dat niet altijd e.e.a. vlekkeloos verloopt bleek toen een hond, die behoorlijk onder de indruk was van het aantal aanstormende honden, het idee ‘ik ben weg’ opvatte en de benen nam. Hé, da’s een leuk spel, pak-me-dan-als-je-kan, daar gaan we achteraan rennen. Oeps! Gelukkig liep het incident met een sisser af. Wij vervolgenden onze weg zuidwaards langs de zeelijn, richting paal 29. Ondertussen waren wij wandelcoordinatoren geïnformeerd via een belletje dat er nog wandelaars in aantocht waren. Echter de wandelgroep was al aardig over het strand uitwaaierd, en wandelden er lustig voort, genietend dat ze ‘los’ waren gelaten.

Wij bleven wat achter hangen in de hoop dat we de ontbrekende wandelaars konden spotten en opvangen. Hoe we ook tuurden, we zagen niets WITS aankomen. Ter hoogte van paal 29 besloten de wandelaars met hun jonge hondjes op het strand te blijven, verder wandelen zou voor deze jonge viervoeters onder ons te ver worden. Wij nog even wachten of we de verlate wandelaars ook zagen, maar nee, niets te zien. Dan toch maar besluiten de wandeling voort te zetten richting duinen en bos. Volgens de beschrijving zouden we achter paal 29 de rode paaltjes moeten aantreffen, vervolgens de blauwe en gele. Deze gekleurde paaltjesroute zou ons door de duinen en het bos leiden. Met de beste wil van de wereld konden wij geen gekleurde paaltjes ontdekken. Geen nood, we volgen het fietspad en dan vinden we ze vast nog wel. Tring, tring, telefoon ………. Loopt er ook een schone witte dame op 4 poten bij jullie in de voorhoede? Nou ……. ‘ff’ kijken ……… nee, niet bij ons. Is ze kwijt? Uh …….. ja dan wel (dejavu!). Oké, jullie gaan een stukje terug om haar te zoeken, wij wachten wel even. Gelukkig, de ondernemende dame is snel weer gevonden, ze heeft er wel een handje van! Ondertussen hebben ook de wandelaars die verlaat waren zich bij de groep gevoegd. Ze hadden flink aangepoot op het strand om ons in te halen, en met succes. Eén van de twee honden had overgegeven op weg naar de wandeling, dus dit onfortuinlijke witje hadden ze eerst weer naar huis gebracht en de anderen kwamen helemaal vanuit Breda! Petje af en wat fijn dat wij jullie toch nog treffen! Nu zijn we geheel compleet, zowel mens als hond en kunnen we weer verder. We lopen nog steeds op het drukke fietspad, als we plots een ongemarkeerd wandelpad spotten dat het bos ingaat. Wij bedenken ons geen twee keer. Laat die rode, blauwe en gele paaltjes maar zitten (vast omgezaagd), we duiken hier het bos in. Denk je van fietspad en fietsers verlost te zijn, en rustig met alleen je wandelgroepje door het bos te lopen, komen ons twee ATB-ers achterop. Honden aan de kant, gaat goed, totdat …….. één van de ATB-ers bij de hondenkopgroep komt, een witje niet kan kiezen uit links of rechts en houdt pas op de plaats. De ATB-er gooit de rem erop …. oei, net iets te hard geknepen in de remmen en ………plop daar gaat tie met fiets en al om. Gelukkig is de landing zacht en staat hij snel weer recht. Pakt de fiets ter hand, zet de voeten weer op de pedalen en zet zijn weg voort. ATB-er nummer twee past zijn tempo aan aan de omstandigheid en passeert ons zonder problemen. Of we nu wel of niet op een ATB- of wandelroute lopen, wij besluiten eieren voor ons geld te kiezen en het kortste pad door de duinen richting STRAND te nemen. We leggen ons oor te luister waar de zeegeluiden vandaan komen, de ‘golfslag’ komt van links, dus links aanhouden. Niks geen GPS nodig, gewoon de eigen zintuigen gebruiken, kom je een heel eind. Op het strand aangekomen rechtsaf richting het noorden langs de zeelijn terug richting parkeerplaats. Ondertussen bevinden er zich ook aardig wat paardrijders op het strand. Ook al zetten de berijders hun viervoeters in galop, geen hond die het in zijn kop haalt om deze grote dieren voor de voeten te lopen. Allen weerstaan zij de verleiding om er achter aan te gaan rennen. Chappo!

Na ca. 1.45u. heerlijk te hebben gewandeld arriveren wij om ca. 15.30u weer bij de auto’s.

Eerst de honden voorzien van een bak (zoet)water, een hondenkoekje erbij zodat het zoute water geneutraliseerd wordt. Ook wij mensen hebben behoorlijke dorst én honger, dus op naar Groet waar we het groepje wandelaars met de jonge viervoeters weer treffen. Met deze weersomstandigheden nemen wij plaats op het terras ons verheugend op een drankje en een lekkere hap eten. Nu dat drankje bestellen ging wel, maar eten gaat niet lukken. Hoezo??????………… De keuken gaat pas om 17.00u open. Pardon?. Da’s Lekker Puh!!!!! O ja, een portie bitterballen, dat is wel mogelijk. We gooien nog een ander balletje op, dat wordt weer teruggekaatst en er kan ook geen mouw aangepast worden. Het is dat we zo dorstig zijn en nog een heeeeel eind moeten rijden, dus dan maar een ‘natje’ bestellen, maar daarna gaan we gelijk door naar ……… Mc. Snack. Na een vlotte rit richting Friesland streken wij neer in de ‘zeer drukke’ MC-Snack te Joure, waar we een vette hap hebben verorbert. Moet wel bekennen dat deze vette hap me de nodige oprispingen heeft bezorgd de rest van de avond.

Deze wandellocatie is voor herhaling vatbaar, echter dan lopen we de route andersom, van de parkeerplaats direct de duinen en het bos in om uiteindelijk bij het strand uit te komen en dan maar hopen dat de rode, gele en blauwe paaltjes er staan, en niet omgezaagd zijn. En zoeken we een andere eet- en drinkgelegenheid ………Lekker Puh!

Iedereen bedankt dat jullie er waren, het was een gezellige dag, we hopen dat jullie ook hebben genoten en graag tot een/de volgende wandeling. Op 15 november a.s. wandelen nabij Havelte (zie wandelsite, HOME-page, druk op ‘november 2009’, links in het oranje veld.

Klik op de linken hieronder voor de vele mooie foto`s van deze prachtige wandeling.

We gingen vandaag op herhaling. In februari 2009 hadden we voor de eerste keer in het Kuinderbos gewandeld en aangezien het een prachtige locatie is, was dit een mooi begin voor het nieuwe wandelseizoen.

Zondagochtend, even dacht ik dat ik de avond er voor te diep in het glaasje had gekeken, maar nee, alles behalve dat ik wazig was, buiten was het MISTIG. Nu maar hopen dat om 13.00u de mist heeft plaatsgemaakt voor de zon. Zou toch zonde zijn, dat we in nevelen gehuld door dit prachtige gebied moeten wandelen. Onze hoop kwam uit, bij de verzamelplaats de WipKip, was geen ‘flard’ meer te bekennen en lachte de zon ons toe. Een ieder die zich had opgegeven arriveerde en zelfs waren er nog enkele spontane kandidaten, al met al kwamen we uit op zo’n 38 mens en 22 honden. In colonne naar de parkeerplaats in het bos een eindje verderop, waar we ternauwernood allemaal een parkeerplaatsje konden bemachtigen. Als volleerde parkeerwachter hier een daar een auto naar een plekje geloodst; toen ook de laatste auto gestald was, konden de honden los en doken we het wandelpad in, richting het weidse grasveld met aansluitend het ‘zwembad’. Menig hond rook het water – of wist het zich het nog te herinneren – zij waren al aan het pootjebaden toen wij bij de grasvlakte arriveerden. Wij mensen tijd om te babbelen, de honden tijd om de eerste energie kwijt te raken. Verbaal en non-verbaal kennis met elkaar te maken, de krachten te meten, door elkaar een stok of bal trachten afhandig te maken, kijken wie het hardst kan rennen en wie het snelst baantjes kan trekken in het zwembad. Een ver geworpen stok of bal apporteren blijft een leuke sport en krikt het zwemniveau op tot topsnelheid.

Om te voorkomen dat de honden al vroegtijdig ‘de-tong-op-de-tenen-hadden-hangen’, besloten wij mensen dat het tijd werd de wandeling voort te zetten. Via mooie wandelpaden langs waterpartijen zetten wij onze weg voort. Dat de honden niet uit iedere waterplas even schoon te voorschijn komen, werd al gauw duidelijk en de ene wandelaar was daar meer verbaasd over dan de ander. Stabijtjes veranderden van wit-zwart in grijs-zwart, witte herders kregen zwarte kniekousen en een zwarte korte broek aan en vertoonden steeds meer het patroon van een Dalmatische hond. De mix-Rotweiler zat er niet mee, zwart was tie toch al. En over de geur maar te zwijgen, maar daar kan een ieder zich vast wel wat bij voorstellen. Het voordeel van deze route was, dat we uiteindelijk weer bij het ‘zwembad’ zouden eindigen, zodat iedere hond weer met een gewassen vacht in de auto kon, de bazen ook weer gerustgesteld. De wandelsliert werd aangevoerd door de bende van 4, deze 4 witten kennen elkaar al langer dan vandaag en hebben een broertje dood aan de midden- en achterhoede, nu maar goed ook zo verdeelden de mensen en de honden zich in een mooi sliert en liepen we elkaar niet voor de voeten/poten. Bij de ‘Kuinderberg’ aangekomen, in de volle zon naar boven om vervolgens boven op de berg in de schaduw van de bomen even uit te puffen en te genieten van het zicht over het zonovergoten gebied. De honden roken weer water en stoven de berg af om vervolgens tussen het riet door het water in te plonsen. Waren het maar alleen rietkragen die om het water heen stonden, maar er bleken ook nog planten langs de oever te staan die wel een heel ‘klitterig’ karakter hadden. De hardlopers – onder de witten – werden dan ook getrakteerd op een partij klitten met weerhaken, waar je ‘U’ tegen zegt. In de langharige vacht van enkele honden vonden deze klitten gretig hun weg en verhulden zich daar waar ze maar klitten konden. Wij baasjes schoten de slachtoffers te hulp om de ‘klitters’ uit de vachten te verwijderen. Nu dat viel nog niet mee, de klitters hadden een diameter van ca. 1-1,5 cm, het leken net kleine zee-egeltjes. In ieder geval waren er 3 of 4 Witten die ze her-en-der hadden hangen, in de staart, aan de poten, in de kraag, aan de buik. Gelukkig lieten zij zich gewillig helpen door de hulptroepen, waarna ze ‘klitterloos’ hun route konden vervolgen. Een bedankje is er bij ingeschoten, nu het is ze vergeven! Wij al lang blij dat we die giganten met weerhaken verwijderd kregen.

Ook de jongste honden onder ons huppelden vrolijk mee, een Witje en een Ridgeback van beide ca. 5-6 maanden vermaakten zich opperbest en konden de route meelopen. Ik weet zeker dat ze wel weer mee willen met een wandeling. Ze scharrelden er lustig op los en deden vrolijk op hun eigen tempo mee, lekker voor en tussen de mensenvoeten banjeren en dan eens achter een grote hond aan, tenminste ze deden een goede poging, maar dat tempo lag toch net iets te hoog.

Na een relaxte wandeling door het Kuinderbos kwamen we weer uit bij het grasveld en het zwembad. De honden nog even laten zwemmen om de vachten schoon te krijgen, de stokken- en ballengooiers deden hun best de honden zo ver mogelijk het water in te krijgen, zodat zij tot hun nek gewassen werden. Andere honden hielden het voor gezien en vermaakten zich op de grasvlakte. Wij mensen keken toe naar het waterspektakel van de honden, de kapriolen op het gras, zegen neer in het gras om te genieten van een hondloos moment - tiet voor een slokje - en weer een ander schoot zijn digitale schijfje vol met de laatste plaatjes van de wandeling. Om ca. 15.00u togen wij richting auto’s. Honden achterin, wij voorin en op naar de WipKip voor een natje en droogje. Nu dat viel tegen. Door de mooie weersomstandigheden, was het er knetterdruk, er was een behoorlijke motorclub op het terras neergestreken, die allemaal hongerig waren. Met ons clubje erbij werd het net wat te veel van het goede voor de bediening. Gelukkig had een alerte wandelaar op de heenweg nog een horecagelegenheid gespot, dus togen wij op weg er naar toe. Daar hadden wij het rijk voor ons alleen en konden wij onze dorst lessen en honger stillen.

De top is er af, de eerste wandeling van het seizoen heeft plaatsgevonden, het was wederom genieten.

Een ieder bedankt voor zijn/haar aanwezigheid, graag zien wij jullie terug op een volgende wandeling (4 oktober a.s. Hargen aan Zee)!

En ……… namens de klitterige Witjes, bedankt voor jullie hulp, vele handen maken licht werk!

Wel vroeg vandaag, 11.00u starten met de wandeling, we moeten tenslotte een aardig stuk rijden, vanuit het noorden. Maar aangezien de weersvoorspelling toppie is, zonnig en heerlijk warm, is het eigenlijk wel ideaal om vroeg te starten, zowel voor mens als hond. Ook voor de geplande picknick konden we het niet beter treffen. Dat wij niet zonder horten en stoten de wandellocatie bereikt hebben, is te lezen in het gastenboek. Een uur later dan gepland kwamen wij aan bij de Zuigerplasbos. Willy was al eerder door Wim bij de wandellocatie afgezet, zodat er toch 1 wandelcoördinator present was. Wim en Janneke keerden terug naar waar wij met autopech stonden, om ons en our doggy’s op te halen. Ook Linda hebben wij telefonisch kunnen informeren wat er loos was, zodat men met de wandeling kon aanvangen, wachten op ons zou te lang hebben geduurd. Het pad om de Zuigerplas wees zich vanzelf, dus van verdwalen zou geen sprake zijn. Op het moment dat wij arriveerden, hadden de wandelaars het rondje om de Zuigerplas net gelopen en troffen wij elkaar al snel. Het bleek dat de oever van de plas rondom rijkelijk voorzien was van hoge rietkragen, waardoor het ongeremd in en uit rennen in de plas voor de honden minder ruim was dan ons bijstond. Het was al een aardig tijd geleden dat wij deze wandellocatie hadden voorgelopen. Maar de honden vonden zelf hun weg naar het water wel, er waren voldoende plekjes tussen het riet om toch een lekkere plons te maken. Op zo’n warme dag is er niets fijner dan verkoeling zoeken in het water. Met een vaart er in rennen om vervolgens door het riet terug te keren en te kijken waar de baasjes al weer heen gelopen zijn. Snel er achteraan, er voorbij sprinten om vervolgens het volgende gaatje tussen het riet te zoeken voor een verkwikkende duik! Na het eerste rondje rondom de plas liet de inwendige mens van zich spreken en werd besloten te gaan picknicken. Rugzakken van de rug gehesen, de broodjes en het drinken op de picknicktafel uitstallen en aanvallen maar. De pups vonden dit een prima idee en konden tot rust komen. De grotere honden waren nog lang niet moe. Picknicken ………. ja hallo zeg, waar blijven de stokken en ballen ……… De oever is hier, voor een aardig stuk vrij van rietkragen, dus wat nu eten! Wij willen actie. Klaas-Jan waar blijf je nou met je werparm? Wie kan nu weerstand bieden aan zoveel ‘vol verwachting klopt ons hart’ blikken. Klaas Jan niet, u raad het al, wij lekker eten en toekijken en Klaas Jan …….. die ging los. Een bal links, een bal rechts de plomp in en apporteren maar! De wandelaars waren uit diverse windstreken gekomen. Naast vele bekenden ook deze keer weer nieuwe gezichten en honden aanwezig, dus hier en daar even tijd om een babbeltje te maken met elkaar. Veel hondenpraat, hoe kan het ook anders en altijd leuk ervaringen uit te wisselen. De ene hond een ‘bolleboos’, de ander een ‘kat uit de boomkijker’, de één een zwemmer pur sang, de ander bedankt voor al het water en blijft lekker droog en schoon vanaf de oever toekijken, of ziet de kans schoon om te kijken of er nog een snackje te bemachtigen valt bij deze of gene. Maar aan alles komt een eind, zo ook aan de picknick, het drinken en de broodjes zijn op. Gaan we nog voor een tweede rondje om de plas mensen? Voor de pupsels was één rondje om de plas voldoende geweest, zij bleven met hun baasjes nog even nagenieten bij de picknickplaats. Ook witte herder Thor en zijn baasjes moesten afhaken, Thor liep met een poot te manken. Bij thuiskomst, na inspectie van de poot, bleek dat één van Thor zijn voetkussentjes los was geraakt. Wim H. heeft het er thuis afgeknipt en wij hopen dat Thor goed hersteld.

Voor ons onfortuinlijke autopechvogels was het fijn, dat ook wij nog aan wandelen toekwamen. Genietend van de omgeving, het mooie weer en onze enthousiaste viervoeters hebben ook wij de slag om de plas gemaakt. Er kwamen gestaag meer mensen met viervoeters, maar ook andere activiteiten vonden hier plaats. Vissers, fietsers en zelf een big familie die deze locatie hadden uitgekozen voor een barbecue. Staatsbosbeheer, met zijn jeep, hield e.e.a. scherp in de gaten, dat er een vergunning voor de BBQ was, en dat de brandweer vandaag in de kazerne kon blijven.

Alom vermaak en besteding van vrije tijd bij de Zuigerplasbos. Na voltooiing van de wandeling trof Corrie P. met hond Rosa haar man weer, die gedurende onze wandeling was gaan fietsen. Het wandelen had hij aan Corrie en Rosa overgelaten, geef hem maar een stuur, frame en twee wielen, een paar stoere racekuiten draaien de pedalen wel rond en zo komt ook hij aan zijn trekken, mooi geregeld toch!

Op naar de parkeerplaats, waar menig vehicle verhit in de blakende zon staat geparkeerd.

De autodeuren opgooien voor de nodige doorluchtigheid – hoezo, waait er een koele bries dan – honden achterin, een snackje erbij, die horen we voorlopig niet meer. Starten, dan de airco maar aan voor de broodnodige koelte en ……………. richting carpoolplaats waar een eenzame bordeaux-rode Kangoo bestelauto stilstaat. Ergens hopen we dat, nu de auto een tijd heeft stilgestaan, deze toch weer starten wil. Nu starten wou die wel, maar meer ook niet, allerlei alarmlichtjes in de auto vertelden ons, dat rijden geen optie was. Linda regelde, via haar contactennetwerk, dat de Kangoo diezelfde middag nog door de autoambulance (lees = sleepauto) van de carpoolplaats gehaald kon worden. Gerustgesteld en ontzettende dankbaar voor alle hulp van onze ZWH-vrienden, op naar Mc. Donalds Emmeloord voor …….. juist een Big zus of zo en een lekkere milkshake. Onderweg nog getuurd of de auto-ambulance ook konden spotten, dan zouden we even vriendelijk zwaaien, maar waarschijnlijk zaten wij al aan de Franse frietjes.

Wandelaars en viervoeters, leuk dat jullie er waren, dat jullie maar fijn gewandeld hebben en dat her voor herhaling vatbaar moge zijn.

De zomervakantie is nu begonnen, menig van jullie zal met of zonder viervoeter naar een vakantiebestemming gaan in deze periode. Graag zien wij jullie terug voor een wandeling, de eerstvolgende zal gaan plaatsvinden in de maand september 2009 (under construction), dus houd de wandelsite in de gaten, waar deze gepland zal gaan worden.

Gister was het de Witte Herder Wandeling van de vereniging, de eerste in het zuiden des lands. In grote getale waren alle witte wappers uit Nederland naar het zuiden gekomen om het prachtige Limburg te bekijken... o-nee... dat was de droom die ik de avond ervoor had. In het echt waren er 7 witte herders en 1 zwarte franse bulldog en natuurlijk alle bijbehorende baasjes en bazinnetjes (waarvan zelfs 1 gezin uit Hoorn--3 uur rijden mensen!!). Fynn en ik waren helaas iets te laat door allerlei omstandigheden, maar gelukkig was de groep iets later vertrokken en waren ze allemaal bereid om even op me te wachten, zodat we nog konden aansluiten. Dat was fijn! Het waren allemaal al grote witte herders en een wat kleinere bulldog, maar die leek het prima te vinden! Ze vonden elkaar allemaal leuk en lief en er was geen onderling gedoe. Helaas was het na een aantal meters en bergje op bergje af, iets teveel geworden voor de franse bull. Helaas moesten de baasjes en bijbehorend witje ervoor kiezen om terug te gaan naar de auto. Wij gingen gestaag verder. Het prachtige veelzijdige landschap gaf ons als baasjes een uitdaging tijdens de wandeling (zweet zweet, drup drup, bergje op, bergje af) en maakte het voor de witte herders een heerlijke veelzijdige wandeling waar ze alle kanten op konden rennen, spelen, rotzooien. Onderweg natuurlijk bovenop de grote berg een kleine tussenstop en drinkpauze voor de honden, waar ze allemaal van genoten. Er werden veelvuldig samen uit verschillende waterbakken gedronken, monden bij elkaar afgelikt en als slagroom op de taart gingen ze met 5 van de 6 achter een stok aan om vervolgens allemaal weer prachtig terug te komen lopen met wel 1 stok, maar allemaal even trots. Vele baasjes hadden het zweet op de voorhoofden parelen, maar de honden leken er maar weinig last van te hebben. Af en toe zochten ze verkoeling onder een boom of gingen ze even liggen in een opgedroogde beek. Alhoewel, 2 van de 6 witjes hadden bedacht dat je misschien ook wel afkoeling zou vinden als je met je kop in de oranje babypoep ging liggen. Nou, dat had helaas niet het gewenste effect van afkoeling, maar het effect van geen vriendjes meer hebben en vooral alleen verder moeten lopen! Getsie wat stonk dat enorm!! Alle honden en baasjes trokken er hun neus voor op! Aan het einde van de wandeling hebben deze twee honden een speciale zandbehandeling gekregen om enigszins geurloos op het terras te kunnen vertoeven onder het genot van een grote drinkbak met water en verkoelende drankjes met ijsblokjes voor de baasjes en bazinnetjes. De honden vonden het geslaagd, de baasjes en bazinnetjes vonden het geslaagd, de omgeving was prachtig, oftewel: het was een prachtige wandeling die meer dan de moeite waard was!

Op naar de parkeerplaats, waar menig vehicle verhit in de blakende zon staat geparkeerd.

Wandelaars en viervoeters, leuk dat jullie er waren, dat jullie maar fijn gewandeld hebben en dat her voor herhaling vatbaar moge zijn.

Door het niet kunnen doorgaan van de wandeling in Oudemirdum, zijn we deze zondag uitgeweken naar het Drents-Friese Wold nabij Appelscha. Via Linda B. hebben we Olga kunnen strikken, woont in dit gebied, die voor ons een prachtige boswandeling verzorgd heeft. Olga is o.a. bekend met de ‘mennerij’ en kent in dit deel van het Dr-Fr-Wold menig men- en ruiterpad. Een deel van de route hebben wij deze paden dan ook bewandeld. En …………. dat viel nog niet mee, het was best zwaar lopen op deze zanderige paden. Je kreeg het er warm van. Menig jas werd dan ook om de heupen geknoopt. Sowieso kreeg menig één het te warm. Veel wandelaars hadden zich gekleed voor een frisse en natte wandeling. Maar wederom troffen wij het, we waren nog maar net op pad, toen het droog werd en in de beschutting van het bos was ook de temperatuur aangenaam. Het wandelgroepje en het aantal honden was geringer dan wat we gewend zijn, maar dit kon de pret niet drukken. Wel waren er zelfs enkele wandelaars bij die van ‘onder het midden van Nederland’ naar Friesland waren getogen om met ons mee te wandelen, chapoo! Heel leuk om kennis met jullie gemaakt te hebben en wellicht zien wij jullie ook weer op 28 juni a.s. bij de volgende wandeling nabij Lelystad. Wij waren ca. 20 min. onderweg, toen er gebeld werd door nog een (verlate) wandelaar, die net op de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum was gearriveerd. We hebben nog gepoogd telefonisch een trefpunt met elkaar af te spreken, maar helaas hebben wij deze wandelaar niet meer getroffen. Wel nog een poging gedaan om in mijn mobieltje het nummer van deze beller boven water te toveren, maar helaas hebben wij het niet kunnen achterhalen. Mijn mobieltje is een ‘wat ouder type’ (lees ik ben niet zo bedreven met mobieltjes). We hopen dat deze wandelaar zelf nog een mooie route heeft kunnen lopen, want ook deze wandelaar kwam van ver! Zoals gewoonlijk vermaakten de honden zich opperbest. In het bos valt genoeg te snuffelen en te verkennen. Achter elkaar aanrennen al zigzaggend tussen de bomen door blijft een leuke spelletje. Hier en daar was een ‘hoop’ paardenpoep wel heel aantrekkelijk voor sommige honden. Gelukkig dat je als baas dan toch genoeg overwicht hebt je hond er voor te behoeden hiervan een hap te nemen. Als paardenbezitter kun je toch best een schep (opvouwbaar zijn er ook) meenemen, even van je paard afstappen, of van de menwagen en ‘the droppings’ van het pad in de bosjes scheppen …… of zie ik dat verkeerd?

Buiten het feit dat we 1x een paard en wagen op ons pad troffen hadden wij het idee dat we alleen met ons wandelgroepje door het bos heen zwierven, menig ander had zich waarschijnlijk laten weerhouden door de wat minder gunstige weersvoorspelling. Wij hebben dan ook heerlijk gewandeld en zonder Olga hadden wij niet van deze route geweten. De mogelijkheden zijn in het Dr-Fr Wold dan ook legio, echter in de nabije toekomst zal dit verleden tijd zijn, aangezien staatbosbeheer het losloopbeleid zal gaan aanscherpen en er slechts enkele losloopplaatsen beschikbaar zullen blijven; heel jammer!

De honden bleven gelukkig goed bij ons baasjes in de buurt, al hoewel grote stoere Nero een paar keer het spoor bijster was. Nero lette soms niet goed op – baasje José ook niet hoor, want die liep stug door – waardoor hij naarstig naar José op zoek ging, maar wel net de verkeerde kant op. Ook een bezoekje richting schapen leek hem wel leuk voor de verandering. Tja Nero, volgende keer beter opletten, nu moest je even aan de lijn om wederom op het rechte pad te blijven. Naast de ruiterpaden voerde de route over smalle bospaadjes, waar wij langs de takken van de bomen laveerden om de natte bladeren te ontwijken. Vervolgens kwamen wij bij een bosgedeelte uit dat mij deed denken aan een magrove bos. Grillig gevormde bomen stonden her en der verspreid in een heuvelachtig landschap, heel leuk om door heen te lopen.

Na ca. 1,5u wandelen kwamen wij weer uit bij ons startpunt, een groot grasgedeelte met ………… o heerlijk WATER. Nu je raad het al, menig hond dook de wasmachine nog even in om er vervolgens weer schoon uit te komen. Vervolgens togen we richting parkeerplaats, honden in de auto, snakje erbij en pitten maar. Wij op naar de warme koffie, chocolademelk, biertje en een hapje.

Het was een gezellige wandeling door een prachtig gebied. Olga onze hartelijk dank dat je ons deze route hebt laten zien.

Op naar de volgende wandeling op zondag 28juni a.s. bij de Zuigerplasbos nabij Lelystad.

Zo, het klonk veelbelovend voor deze zondag. Het kon wel eens een heel aangename warme dag worden, dus wat trekken we aan!: ‘Laagjes’. Op tijd opstaan, bakkie leut, alles klaar zoeken en inladen 2 mens en 2 hond. De TOM instellen en om 9.15u de voet op het gaspedaal en daar gingen we, op weg naar Bussloo, al waar we volgens de TOM vlak voor 11.00uur zouden arriveren. Eerst Willy en Wim met hun 2 witjes oppikken op de carpoolplaats en vervolgens met de 120 km/u ervoor vervolgden wij onze weg. Na een voorspoedige reis van 1,5u kwamen wij bij het recreatiegebied Bussloo aan. Nog even goed naar de TOM luisteren, wat niet mee viel, ik werd net op 2 cruciale momenten gebeld en zonder hands free telefoon valt het dan niet mee om, én te luisteren naar de beller, de TOM, bochtjes te rijden én tegelijkertijd ook nog eens op het beeldscherm van de TOM te gluren, of we nog wel goed gingen. Enoch hield zich wijselijk stil, om complete verwarring te voorkomen en zocht alvast de 2 euri’s klaar, die betaald dienden te worden, om de hefboom toegang parkeerplaats omhoog te krijgen. Gelukkig, parkeergelegenheid genoeg en er stond al een behoorlijke groep wandelliefhebbers met hun honden klaar voor de start. Na ons zelf en de 2 witjes uitgeladen en de auto afgesloten te hebben eerst richting Tineke om haar te feliciteren met haar verjaardag deze dag. Mij lijkt, zo veel ‘bezoek’ op je verjaardag heb je vast nog nooit gehad Tineke en tof van je deze wandeling te willen leiden op je verjaardag. Zelfs witje Joffertje en dalmaat Jet zagen er feestelijk uit, beide waren ze door Tineke voorzien een kleurige slinger om hun hals.

Na nog een laatste ‘hoge nood’ weggebracht te hebben, konden we los en volgden wij Tineke daar waar zij ons naar toe zou leiden. Vanaf de fietsbrug voerde de route onderlangs de plas door en werd besloten eerst de grote lus te gaan lopen. Ook deze keer waren er weer nieuwe gezichten en honden bij, maar ook deelnemers van de vorige wandeling waren present. Het aantal deelnemers was groter dan wat ik op papier had staan, aangezien er ook nog enkele spontane wandelaars waren gekomen. Op Google sateliet ziet het gebied Bussloo er al mooi uit, als je er dan echt loopt, prachtig gewoon. Geweldig dat dit gebied - voor een deel van het jaar - losloopgebied is, de honden kunnen alle kanten op, wij hebben ruim zicht. Gras-, zand- en waterpartijen wisselen elkaar af en lopen in elkaar over. In het eerste gedeelte van de wandeling was het gras van het water gescheiden door een beschoeiing. Dit was voor de waterratten onder de honden wel wat lastig. Eén keer in het water beland, kon betekenen dat de hond niet in staat zou zijn weer op de wal te klimmen. En juist, je raad het al, één hond raakte in onmacht en wist niet hoe uit het water te komen. Een bereidwillige wandelaar onder ons wierp zich op als hulpverlener en bood een helpende hand. Helaas stond hij niet stabiel genoeg en belandde deze ‘redder in nood’ tot ieders verbazing zelf te water. Nu schoten er nog meer handen te hulp om deze onfortuinlijke reddingsduiker op het droge te helpen en dan ………….. ja daar sta je dan met kleding nat tot onder je oksels. Dan je ook nog af moeten vragen of je portemonnee in de plomp is achtergebleven, die door het troebele water absoluut niet te spotten is. Uh ….. nog een keer te water en even porren met een stokje? Bij nader inzien was dreggen naar de portemonnee niet nodig en werd opnieuw te water moeten gaan voorkomen. Door een wandelaarster zonder hond (zij liepen mee om eens naar Witjes te kijken) werd onze, tot op het bot natte wandelaar, aangeboden mee naar huis te gaan, ze woonde op een kwartiertje afstand van het gebied. Hartelijk dankend voor het aanbod, besloot hij gewoon met ons verder te lopen, hopende op een snelle doorbraak van de zon (die nog in nevelen gehuld bleef) en hopende al wandelend zijn kleding te kunnen drogen. Nog onder de indruk van het voorval zetten wij de wandeling voort, blij dat de temperatuur aangenaam was, waardoor onze ‘duiker’ een verkoudheid bespaart zou blijven.

Genietend van de omgeving, van onze zich opperbest vermakende 4-voeters en al babbelend met elkaar wandelden wij er lustig op los. Dat dit een populair honden losloopgebied is werd ons duidelijk, we passeerden steeds mee hondenbezitters. Ook fantastisch hoe de honden met elkaar omgingen, geen noemenswaardig gedoe onderling. Lekker rennen en vliegen, dollen en zwemmen.

Na een stukje aangelijnd te zijn geweest, konden de honden weer los en kwamen we in het gedeelte met meerdere zandstrandjes die overliepen in het water. Hier en daar werd een stok gevonden en ook balletje gooien was een groot succes. De zon had de nevel verdreven, de temperatuur steeg, hier en daar werden de jassen uitgetrokken en om de heupen geknoopt. Na toch al zo’n 1,5u wandelen kwam de eerst kiosk met terras in zicht. Er bleken dus 2 kiosken open te zijn. Menig jonge wandelaar had dorst en had wel even genoeg gewandeld en een deel van de wandelaars besloten bij deze eerste kiosk de dorst te lessen en de benen wat rust te gunnen. Andere wandelaars liepen door richting kiosk de Robberskamp, waar Tineke nog enkele ‘feestvierders’ verwachtte voor haar verjaardagsfeestje te Bussloo. Na een half uurtje arriveerden wij bij kiosk de Robberskamp, die vlak bij de fietsbrug stond – ons startpunt van de wandeling- en vonden dat we een geweldig mooie wandeling hadden gehad en we de laatste nog te wandelen ‘lus’ lieten voor wat tie was. Jas op de grond en neerploffen maar. Hè, hè, dat was een hele tippel, ‘tiet feur’ een natje en een patatje, relaxen en genieten van het mooie weer. Wij waren moe en voldaan, menig hond was nog lang niet uitgeblust en dolde nog vrolijk door. Een bijkomstigheid van ‘vlak boven de grond eten (lees: picknicken)’ is wel dat onze speurneuzen ongegeneerd tussen ons door banjerden, in de hoop hier en daar een patatje of stukje hamburger te kunnen bemachtigen en er is altijd wel één die succes heeft, niet waar Lord L.!?!?!

Dorst gelest, maag gevuld, uitgerust, tijd om deze middag af te sluiten en weer huiswaarts te keren. Wij Tineke nog een prettige voortzetting toewensend met haar feestvierders op het terras en er dan achter komen dat ons verjaardagscadeau voor haar nog in mijn auto ligt. Oeps wat nu! We gokken het er op. Spreken met Tineke af dat we het cadeau onder haar auto leggen en dat ze het daar vinden kan. Zo gezegd, zo gedaan. En nu maar hopen dat Tineke niet vergeet dat er iets onder haar auto ligt en bij het wegrijden er overheen heenrijdt … of dat als zij bij haar auto komt er helemaal geen cadeau meer ligt ……… op goed geluk!

Nog even achterom kijkend naar het cadeau onder de auto, rijden wij de parkeerplaats af, terwijl de TOM ons alvast bijpraat hoe te rijden richting Friesland.

Een ieder die vandaag is mee geweest, fijn dat jullie er waren met jullie 4-voeters, bedankt voor de gezelligheid en graag tot een volgende ‘droge’ wandeling!

P.S. Tineke heeft het cadeau gevonden en is er niet overheen gereden. Verrast trof ze op het

dak van haar auto een mobiele telefoon aan. Deze bleek helaas niet door een stille rijke

Gelukkig is dankzij Tineke de mobiele telefoon weer bij de rechtmatige eigenaresse

6.Verslag wandeling Hoorneboegse heide zondag 8 maart 2009 (Fotolinken hieronder)

Goedemorgen zeg, wat een weer, het regent pijpestelen. Nu maar hopen dat de buienradar waar maakt wat tie zegt, namelijk dat het in de loop van de ochtend droog wordt, en dat de zon zich zal laten zien. Voor ons noorderlingen is het een vroegertje. Wij gaan eerst naar Meppel, waar enkele ‘witjes’ zich zullen laten inventariseren en gebitscontrole moeten ondergaan. Vanuit Meppel tuffen we dan in colonne door naar de Hoorneboegse heide ten zuiden van Hilversum. Onze reis verloopt voorspoedig en op tijd komen wij aan bij de parkeerplaats van het Hilversumse vliegveld, waar reeds een aardige verzameling mensen en honden staan. Na ons zelf en de honden te hebben uitladen, kennis maken met de wandelaars van vandaag. Op ons vaste wandelploegje na, zijn het allemaal nieuwe gezichten, dat is ook logisch, deze wandeling vindt in een heel ander deel van Nederland plaats, dan waar we tot nu toe zijn geweest. Heel leuk om ook liefhebbers uit een andere regio de gelegenheid te bieden eens mee te gaan. Het is wederom een behoorlijke WITTE aangelegenheid, vergezeld door een enkele ‘vreemdganger’, van klein tot groot, van jong tot oud.

Ingrid M. neemt het heft in handen en leidt ons de parkeerplaats af richting ingang Hoorneboegse heide. De honden hoeven maar een klein stukje aan de lijn, ze staan te popelen om los gelaten te worden. Na het klaphekje ‘sil it heve’, nog even frunniken met de lijn en daar gaan ze. Direct de omgeving verkennen, elkaar begroeten, het zijn tenslotte allemaal nieuwe vriendjes die hier rondrennen. Wij lopen richting zonneheide, een weidse vlakte, waar we een goed overzicht hebben en genieten van de capriolen van de honden. Voor één van de deelnemers is het wel een hele uitdaging met ons mee te gaan. Floris beweegt zich voort in een rolstoel. Voor hem, zijn begeleider Evert en hulphond Khandor is het afwachten in hoeverre het terrein begaanbaar is. Ook voor ons is dit een nieuwe ervaring. Khandor heeft het prima naar de zin en geniet van het vrij rond kunnen rennen met de andere honden. Zoals een hulphond betaamd houdt hij zijn baasje goed in de gaten en komt regelmatig polshoogte nemen. Na verloop van tijd blijkt het terrein toch te zwaar te worden om met de rolstoel te kunnen berijden en zijn ze genoodzaakt terug te keren naar het vliegveldrestaurant, waar wij hen na de wandeling nog aantreffen.

Wij houden nog een tijdje pas op de plaats op de zonneheide om de honden de ruimte te geven zich eerst uit te leven, alvorens verder te wandelen. Ondanks de ruimte, lukt het een ‘vierpotige energiebal’ om Willy onderuit te halen, en bekijkt zij de wereld opeens van onderaf. Nu is Willy de kleinste niet, maar had wel de pech dat ze enkele weken geleden tijdens een nachtelijk honden-avontuur een stoeprandje mistte en hierbij haar enkel lelijk verzwikte. Zo goed als hersteld van enkel 1, ging zij nu door enkel 2. Gelukkig stond zij vlot weer rechtop en bleek de enkel goed te functioneren.

Wij mensen hebben genoeg stof om over te praten en wat van elkaar te weten te komen. Eén wandelaarster had ’s ochtends haar witje laten inventariseren, op de vraag of ze van plan was met het teefje te gaan fokken, bleek het criteria om dat te kunnen gaan doen, ‘het eerst vinden van een rijke man’ te zijn ….. Hhhuuu, oké! Ik weet niet of de Hoorneboegse heide daarvoor de juiste ‘dating-site’ is, maar ruim zicht heb je hier wel. Verrekijker meegenomen Tineke?

Het duurt niet lang of er lopen al een paar witten rond, die bij het lessen van hun dorst uit een modderplas, een paar zwarte ‘laarzen’ en tevens ‘low-lights’ zijn gaan halen, proberen er uit te zien als een dalmatische hond – lief hè Jet – en tevens denken dat ze dan beter bij de omgeving te kleuren, to blend in so to speek. Dat ze daardoor alleen maar opvallen en op de gevoelige plaat worden vastgelegd, daar hebben ze geen benul van (of toch wel?). Wij vervolgen onze weg over de heide, genietend van dit mooie gebied. Menig hond ziet de kans schoon op deze weidse vlakte een sprint te trekken, de energie kwijt te raken, heidestruikjes te inspecteren en het nodigt uit tot ontmoeten van andere honden en mensen. Op een ‘behoorlijke’ afstand van onze groep spotten wij een witte herder ….. ha da’s leuk, nog één …. offfe …… is er misschien iemand van ons die een hond mist? Nee vast niet, want het witje huppelt vrolijk met die mensen en hun andere hond mee. ……Of …….hé we missen er wel één, een jonge dame van 7,5mnd, zou ze het zijn ……. eens even roepen, nog een keer roepen en nòg een keer roepen, wat sneller lopen richting witje en ……. uiteindelijk, ja hoor, ze is het, Ninnah.

Maar goed dat deze ondernemende dame nog ‘WIT’ is en flink afsteekt tegen de achtergrond! Hup, bij roedel en daar gaan we weer. Een eindje verderop zien we bekenden lopen met hun witte herders. Nou ja zeg, dat is toevallig …… zou je zeggen. Nu zo toevallig is het ook weer niet hoor, ze hebben tenslotte een uitnodiging voor de wandeling gehad. Volgende keer gewoon meegaan hoor, wij bijten niet!

Via een grote zandbak trekken we het bos in. De paden zijn hier smaller, de honden slalommen tussen de sliert wandelaars door, tussen de bomen door, rennen vooruit, keren om, rennen terug – baas loop jij hier ergens – pikken interessante geuren op en genieten met volle teugen en zijn onvermoeibaar. Zo ook één van de baasjes, ook hij blijkt een tomeloze energie te hebben. Verteld vrolijk dat tie deze ochtend eerst nog te fietsen is geweest, oh, da’s leuk, 25km, oh da’s veeeeel!!!! Is aan het trainen om per fiets een ‘coll’ (welke ben ik vergeten, ben meer een recreatieve ‘oude weduwe’-fietser) te gaan beklimmen dit jaar en heeft ook al menig kilometertje weggefietst voor het goede doel, oh da’s wel heeeeel veel!!!! Nee alle gekheid op een stokje, dat doe ik hem niet na! Ik ben al blij, als ik met mijn hond ga fietsen, ik eigenlijk alleen maar hoef te freewheelen, mijn witte denkt dat tie een sledehond is.

Deze zelfde sportieve wandelaar zijn hond, vindt de stok die zijn baasje in de hand heeft machtig interessant en maakt verwoede sprongen deze te bemachtigen, wat niet echt lukt en ook niet zal gaan lukken, de baas is namelijk bang dat tie straks zijn ‘neusharen’ kwijt raakt, als het witje zo blijft springen naar de stok. Heb ik dat nu echt goed verstaan??!??

Aan-lij-nen …. ‘koeien’! Ha, daar zijn ze dus, wij waren er op voorbereid dat er in dit gebied loslopende oer-runderen vertoeven. Honden aan de lijn of onder appel aan de voet en zonder gedoe passeren we deze markante dieren. De kust is weer veilig en hup de honden weer los. Hé …. kijk …. “twee herten” wordt er geroepen! Had-dat-nu-niet-gezehegd! Honden hebben niet alleen een neus, ze hebben ook oren! Te laat ………. De echte speurneuzen en de honden die behept zijn met het ‘jaag’-gen, hoef je dit geen 2x te zeggen en vliegen hun neus achterna. Oeps! De mooiste hondennamen horen we de revue passeren, het duurt even – voor de één wat langer dan voor de ander – maar dan komen ze terug en kunnen we verder met de wandeling. Na een behoorlijke tippel van ca. 1,5-2,0u eindigen we bij het klaphek, waar de wandeling begon en gaan we richting auto’s. Eerst de honden voorzien van water en wat lekkers, daarna zijn wij aan de beurt. In de overtuiging dat er geen regendrup uit de lucht zal vallen, nemen wij plaats op het terras van het vliegveldrestaurant. De zon schijnt volop, hier willen nog wel wat langer van genieten. Het enige dat nog uit de lucht komt vallen zijn enkele parachutisten die netjes de koers ‘andere kant op dan het terras’ aanhouden. Na verloop van tijd begint de frisse wind, die op het vliegveld vrij spel heeft, ons toch parten te spelen en besluiten we deze middag af te ronden.

Onder leiding van Ingrid M. hebben we een fantastische wandeling gehad in dit mooie gebied. Ingrid onze hartelijke dank hiervoor!

Beste mensen fijn dat jullie er waren met jullie viervoeters, het was wederom gezellig, wij hebben genoten en jullie vast en zeker ook!

Graag treffen wij jullie weer, bij de volgende wandeling te Bussloo, zondag 5 april a.s.

Fotografen, bedankt voor de foto/film(links), maar goed dat jullie ‘het hoofd’ er bij hielden en de fotocamera’s meenamen en niet in de auto lieten liggen, zoals wij wel deden. Thanks.

Hieronder de foto`s van onze schitterende wandeling van 22 februari in het Kuinderbos.

Mooi op tijd vertrokken richting Kuinderbos. Had in de krant gelezen dat er aan de weg werd gewerkt in het weekend richting Heerenveen, i.v.m. schade door de vorst van de afgelopen periode. Viel allemaal reuze mee, en we arriveerden dan ook als eersten bij de parkeerplaats van de WipKip. Onze ene Witte vond het maar niets, dat tie in de auto moest blijven wachten en liet dit ‘loud en clear’ horen. Toen de volgende auto met ook witten er in arriveerde, viel het ons op dat die witte van ons toch niet zo loud and clear was als wij dachten! Dan eerst maar zwaaien als begroeting; …….. waar zijn de oordoppen? De ene na de andere auto druppelde binnen en de opgave-lijst kon worden afgevinkt, die is er, die is er, de parkeerplaats vulde zich gestaag. Al om me heen kijkend zag ik opeens een man in koksbuis naar buiten komen lopen. Voordat die een verkeerd beeld van ons zou krijgen, er naar toe gegaan en uitgelegd wat de bedoeling was. Toen ik hem vertelde dat we alleen op zijn parkeerplaats verzamelden, om vervolgens weer verder te gaan en dat we na de wandeling terug zouden komen voor ons natje en droogje, liep de kok geheel in zijn nopjes de zaak weer in.

Er was een wandelaar die had zijn auto (geen bestelauto of -bus) volgeladen. Twee personen voorin en op de achterbank en hoedenplank kronkelden nog eens 5 witte herders. Deze wandelaar spande dan ook de kroon met zijn 5-pack. Onze wandelgids Henk had er zin in en vroeg of we er klaar voor waren. Nog snel een telefoontje plegen want we misten nog een wandelaar, echter deze had autopech en moest verstek laten gaan.

We hesen ons weer in de auto’s, hoefden maar enkele honderden meters te rijden om de eerstvolgende parkeerplaats te bezetten. Honden uit de auto’s, riemen los en gelijk het bos in. Hier en daar moest eerst nader kennisgemaakt worden om vooruit te kunnen, maar dan gingen ze ook echt! Al vlot kwamen we op een prachtige ruime speelweide met een grote waterplas. Door de echte waterratten onder de honden werd gelijk een duik genomen. Hier en daar tussen de rietkragen snuffelen, dan de weide al rennend verkennen en elkaar zien te ontwijken. Deze weide was een mooie warming-up voor de honden. Wij mensen waren gelijk enthousiast over de omgeving. Henk toppie hoor, fijn dat je ons dit gebied hebt laat zien. We zouden alleen nog maar enthousiaster worden naar gelang de wandeling vorderde. Aangezien wij mensen wel verder wilden wandelen, moesten de honden de weide de rug toekeren en de baasjes volgen het wandelpad op.

Om eerlijk te zijn kan ik mij van delen van de route weinig herinneren. Ik constateerde dat er vandaag niet veel fotografen meeliepen, dus veel honden en mensen heb ik wel via mijn beeldscherm gezien, maar om nu te zeggen dat ik me goed kan herinneren hoe we gelopen zijn! Of ik liep hard vooruit puff, puff of liep achterstevoren om toch vooral zoveel mogelijk shots te maken. En uit ervaring weet ik dat achterstevoren lopen een vertekend beeld geeft van de route. Gelukkig bij de volgende open grasvlakte en waterpartij, hielden wij mensen pas op de plaats en konden de honden uit hun dak gaan. De stokken lagen hier niet voor het oprapen, hier en daar een coctailprikker, maar daar liepen de honden niet warm voor. Maar toen Klaas-Jan en Henk met twee joekels van stokken (leken van een afstand wel botten) aan de slag gingen, hadden de honden hier één en al oog voor. Die stokken hebben we mooi aan Henk en Klaas Jan overgelaten, die hebben spierballen genoeg voor een ferme worp. En – wij verwachten ook niet anders – de stokken werden netjes teruggebracht en konden zo mooi hergebruikt worden. De haute couture- dekjes van sommige honden kregen gelijk een gratis wasbeurt en glommen ons tegemoet. Ingeval van nood waren de security en police dogs ook meegekomen, echter deze hebben alleen hun eigen hagje hoeven redden, om een goede plek aan de wal te bemachtigen en niet ondergedompeld te raken in de waterpoel tijdens het stok halen.

Wij togen weer verder en onze verzopen katten (huu) volgden ons wederom trouw richting ‘de berg’ van het Kuinderbos. Wij mensen namen de trap met leuning, de honden lieten deze links liggen en namen liever het natuurpad er naast. Boven op de berg aangekomen hadden we een gigantisch mooi uitzicht rondom. Echt genieten. Maar ja waar je opklimt, moet je ook weer vanaf dalen. Wederom een trap met leuning voor de mens en het natuurpad voor de honden. Menig hond vond ons baasjes maar dralen, tja wat wil je met zo’n uitzicht, dat wil je echt even in je opnemen, ook al hebben zij daar geen oog voor.

Zeg nu zelf, de weersomstandigheden hadden we ook deze keer mee, geen mist voor ogen en geen regendruppel gevoeld onderweg, ……. alleen modderspetters op bril, jas, broek, en schoeisel die duidelijk de sporen met zich meedroegen. De zondagse outfit hing bij een ieder thuis in de kast, de honden outfit voerde de boventoon. Voor deze activiteit hebben wij geen dresscode voor nodig. Nadat een ieder weer afgedaald was en we al ruim een uur door het Kuinderbos waren gelopen, besloten we op de speelweide waar we waren begonnen, te eindigen en werd het voorstel gedaan eens een groepsfoto te maken. Iedereen zijn hond(en) verzamelen, opstellen naast elkaar, honden op zit of af ………. of welke stand dan ook maar mogelijk was, even kijken naar de fotograaf en …………… batterij vervangen! Nee hè, ’t zal toch niet waar zijn. Snel de camera uit en weer aan, vinger aan de knop en schieten die foto ……… op hoop van zegen!

Vervolgens op naar de WipKip om daar onder het genot van een hapje en drankje na te genieten. Wij hebben een fantastische wandeling gehad, genoten van dit wandelgebied, onze honden en elkaars gezelschap.

Beste wandelaars, fijn dat jullie er waren. En dan te weten dat we nog niet eens het hele Kuinderbos hebben gezien. Dit nodigt uit tot nog een keer hier wandelen.

Twee hangbuikzwijnen in bos gedumpt

Publicatie: 21/02/09 09:42
Laatst gewijzigd: 21/02/09 10:35

Twee hangbuikzwijnen hebben enkele dagen in het Kuinderbos rondgezworven nadat ze daar vermoedelijk gedumpt zijn.

De bijzondere tweetal kwam bij een boer in Bantega aanlopen. De dieren hadden geen oormerk en één van de twee is mogelijk drachtig. De gemeente Lemsterland en de Dierenbescherming zijn nog op zoek naar de eigenaar. De zwijnen verblijven nu bij een boer in Friesland. Ze mogen daar in elk geval twee weken blijven.

Nu dat ging wat beloven voor deze zondag. Op papier hadden we 50 mensen en 40 honden die deze middag mee wilden wandelen. Hier en daar hebben we nog verscheidene wandelvrienden gespot die zich hadden ‘vergeten’ aan te melden, dus tel maar op! Wat een geweldige opkomst.

Halverwege de week klonk de weersvoorspelling niet bijzonder voor deze zondag, het noorden bewolkt en kans op natheid, de rest van Nederland droog. Gelukkig trok deze donkere wolk over en pikten wij ’s middags het mooie zonnige deel van de dag mee, op de Bakkeveense duinen. Onze verwachting was dat het best druk kon worden vanwege het mooi weer, maar dat viel mee en heeft iederen een parkeerplaats kunnen vinden. Van de wandelroute kwijtraken zouden we vandaag ook geen last hebben, PUFFFF! In het Bakkeveense losloopgebied wijst de weg zichzelf. Gedurende de tijd dat we in dit gebied zijn geweest, waren er diverse ‘outsider’-wandelaars die met verwondering naar het aantal honden en hun capriolen keken, sommige vroegen wat voor soort honden die witten toch waren. Nu dat vertelden wij natuurlijk maar al te graag. Leuk dat andere wandelaars bleven staan om het hondenschouwspel te bekijken. Wat onze honden aanging, die vermaakten zich prima op de beide vlaktes. De twee waterpoelen waren nog voorzien van een dun laagje ijs. Maar aangezien geen hond de schaatsen had meegenomen, maar wel de zwembroek, was dit ijslaagje geen lang leven beschoren. Alras werd door – 40 x 4 – hondenpoten het ijs gekraakt, wat ook duidelijk hoorbaar was. Onze ‘stokken-gooier’ bewees de honden weer een grote dienst, al werden ze wel ontzettend op de proef gesteld wat ‘geduld hebben’ aangaat. Je hebt er een paar van die reuen bij ….. (oké…. misschien was het er maar één) die amper kunnen wachten en veranderen dan slag op stoot in een gillende keukenmeid. Maar als die stok dan met een zwieper over de plas wordt gegooid, dan zijn ze niet meer te houden, schieten met turbo-kracht vooruit, zien wie het snelst de sprint kan trekken, om vervolgens als eerste de stok te willen bemachtigen. Ook al heb je de stok als eerste te pakken, dit is geen garantie dat je die ook behoudt. Je hebt er van die ‘hebberts’ bij die je de stok gewoon uit de bek trekken en daar sta je dan, met je bek vol tanden. Maar gelukkig is er altijd een volgende ronde, dus weer snel in de startblokken voor de volgende sprint.

Wij mensen stonden gezellig met elkaar te kletsen en hoefden eigenlijk geen stap te verzetten. Maar ja een wandeling is een wandeling, hoe bescheiden dan ook.

Dus mensen het ene been voor het andere been en vooruit, de paden op, tussen de bomen door. Het geplaveide pad rechts laten liggen en het natuurpad volgen. Heuvel op heuvel af, het luie zondagzweet er uit. Er was er zelfs een sport’ster’ bij die met wandelwagen en al de heuvels nam, chapoo! Wel frustrerend, als je om de haverklap door honden gepasseerd wordt, die vol energie zo’n heuvel opstormen en jij zelf in een beduidend langzamer tempo deze tracht te beklimmen, ondertussen omhoogkijkend van, ben ik bijna op de top. En dan de afdaling , ook dan heb je het nakijken en voel je bijna de luchtdruk van langs suizende viervoeters, die onderaan je staan op te wachten met een grote smile om de bek ‘kun je het tempo volgen?’ Verder dan een halve slag in de rondte zijn wij mensen dan ook niet gekomen, de honden vonden het welletjes en veroverden wederom de zandvlakte met waterpoel, pootje baaien, water happen en nog een keer stokken apporteren. Elkaar lekker voor de poten lopen en je ongenoegen zo nu en dan even aan de ‘in de wegloper’ kenbaar maken, opzouten joh, ik stond hier al! Even was er onrust in de mensenroedel, er waren twee honden zoek. Ene schone volle dame en een uit de kluiten gewassen heer. Gelukkig werden zij redelijk vlot gevonden, TEZAMEN; zij hadden zich even onttrokken aan alle drukte en genoten van een gezellig onderonsje. So far, so good! Zowel wij mensen als onze honden hadden ‘the time of our live’ en na anderhalf uur vertoeven op de Bakkeveense duinen, konden wij de eerste vermoeidheidstekenen bij de honden constateren. De energie was er grotendeels uit – enkele onvermoeibare exemplaren daargelaten – en menig hond kwam zijn baasje opzoeken en deed het een stuk rustiger aan. Wij mensen begonnen opeens onze droge keel te voelen en een enkele maag begon te knorren. De honden aangelijnd en richting parkeerplaats. Honden in de auto’s, een lekkere snack erbij en je hebt geen hond meer aan ze. Wij naar de Dwaler voor ons natje en droogje, lekker opwarmen en gezellig nakletsen. Gelukkig was er genoeg ruimte in de herberg en konden we midden in de zaak een hele rits tafels aaneen schuiven waardoor we over de hele lengte van de Dwaler onze eigen stamtafel hadden.

Mensen heel fijn dat jullie er waren, het was weer gezellig en genieten deze middag!

Op naar de volgende wandeling 22 februari a.s. in het Kuinderbos, graag zien wij jullie dan weer me jullie geweldige viervoeters!

Klik op onderstaande linken voor een fotoverslag van de wandeling nabij Diever op zondag 14 december

Het was een vroegertje vandaag. De wandeling in de bossen nabij Diever startte deze zondag om 11.00u in plaats van 13.00u. Niet omdat wij een zonsverduistering verwachten, maar om reden dat één van de wandelcoördinatoren ’s middags nog een familiefeest had.

Blies er zaterdag nog een straffe koude wind, deze dag was er geen zuchtje te bekennen. Een heerlijke frisse, maar zeker niet te koude ochtend. Gelukkig heeft iedereen de parkeerplaats Witte Bergen kunnen vinden, toch wel handig enkele ‘meetingplekken’ af te spreken, werkt prima!

Mooi op tijd, reed de ene na de andere wandelliefhebber met honden de parkeerplaats op. Aansluitend op de parkeerplaats bevond zich een ruime zandvlakte, waar de honden na de autorit zich lekker konden uitleven en kennis maken met hun wandelmaatjes. Wij mensen deden natuurlijk hetzelfde, even een praatje met enkele nieuwkomers en hun hond(en) en bijkletsen met ‘oude’ bekenden. Het jongste hondendeelnemertje ZWH Gengsi, 8 weken jong, had over belangstelling niet te klagen. Deze kleine pup had de luxe dat zijn baasjes een bolderkar voor hem hadden meegenomen. Zo kon de hele familie en zijn maatje Cedrik meedoen met de wandeling en Gingsi kon alles vanuit de bolderkar meemaken. Hier en daar een stukje meewandelen vond hij prima en al die andere grote honden vond hij geen probleem. Jong geleerd is oud gedaan!

Klokslag 11.00u een ieder is aanwezig, lets go, de paden op het bos in! De plattegrond met de daarop door de wandelcoördinatoren zelf uitgestippelde route in de aanslag en wandelen maar. ………. Wat nu uiteindelijk de nekslag is geweest ……, wij gaan er vanuit dat als je een wandelroute, die je zelf hebt uitgezet en zonder moeite kunt voorgelopen, opeens andersom wilt gaan lopen, dit toch niet zo’n goed idee is. Het bos ziet er opeens heel anders uit. De keuze om de route andersom te lopen had te maken met een nogal modderig heuveltje-op-heuveltje-af stukje route. Wij coördinatoren hadden bedacht, dat smerige stuk gaan we eerst lopen, dan kunnen de honden zich op de rest van de route mooi schoonlopen. Helaas, na circa een kwartiertje lopen waren wij wandelcoördinatoren het spoor bijster. Maar zo snel waren wij niet van de ‘kaart’, nog een stukje doorlopen dan komen we vast en zeker uit bij het gedeelte van de rode paaltjes route. Ja, ja, ‘dream on’, rode paaltjes hebben we hier en daar gespot, zelfs paaltjes met een extra kleurtje erbij, maar de plattegrond heeft voor de rest van de wandeling geen enkel nut meer gehad, de originele route hebben we deze wandeling niet weer kunnen oppikken. Uhuuumm, …. zelfs wandelcoördinatoren kunnen een steekje laten vallen, maar zeg nu zelf, we zijn 1,5u heerlijk aan het wandelen geweest, door een prachtig stuk bos! Het grootste gedeelte van de wandeling hadden we goede wandelpaden. Hier en daar bevonden zich behoorlijke modderpoelen voorzien van een laagje ijs, die gelijk door de honden ingenomen werden. Lekker met de poten door het ijslaagje banjeren, hier en daar een modderwaterijsje happen om vervolgens weer lekker achter elkaar aan te rennen. Dan weer een site-track tussen de bomen door, om al snuffelend en snuivend te inspecteren wat hier verder in het bos leeft. Aangezien de honden niet de meest zwijgzame wandelaars waren en wij ook niet, had het andere bosleven zich allang teruggetrokken, daar hebben we dan ook niets van gespot. Zo-ie-zo hebben we verder niets gezien, dan alleen ons wandelgroepje. Niemand en niets zijn we tegen gekomen. Even terzijde …. geen idee waarom bepaalde instanties dan ook losloopgebieden in het Drents-Friese Wold voor honden willen inperken, op zo’n moment vraag je je af waarom!

De hele groep honden bleef goed bij ons wandelaars in de buurt, renden ze een eind vooruit, dan waren er altijd wel enkele die terugkwamen, gevolgd door de anderen, om te controleren of de baasjes wel volgden en niet nog verder het spoor bijster raakten.

Oké, er was één uitzondering, dit teefje heeft op jonge leeftijd aan een ‘speur-clinic’ meegedaan. Dit teefje ‘Joffe……..’, kreeg hier in het bos een ‘DEJAVU’, ging haar neus achterna en verdween uit beeld van haar baasje. Ze kon het niet laten hetgeen ze had geleerd in praktijk te brengen. Dit is haar helemaal op de neus geschreven, Joffe……. komt namelijk uit een familielijn die voor het speuren een NEUS heeft! Daar sta je dan als baasje te wachten op je aspirant speurhond en de rest van de wandelgroep is ook bijna ‘uit beeld’ verdwenen. Wij al kijken of Joffe…… ook in de voorhoede rondhuppelde, ze zou herkenbaar zijn aan een kerststrikje om haar halsband. Al wat wij zagen, geen kerststrikje, zelf geen versierde kerstboom. Maar goed dat er mobiele telefoons bestaan, anders hadden TW en Joffe…… nu nog in de bossen van Diever lopen dwalen. Toen wij TW weer oppikten had Joffe…… haar neus er ook vol van en stond ze netjes bij haar baasje ons op te wachten. Ach zegt TW relaxed, ik moet gewoon blijven wachten, dan komt ze vanzelf wel weer bij me terug, het is een jagertje mijn Joffe…… TW dat wordt een cursus SPEUREN volgen met je meissie!

Ondertussen waren we al een klein uurtje onderweg, zonder te weten waar wij ons bevonden in het Drentse Woud en besloten dezelfde route terug te nemen. Gelukkig konden we voldoende herkenningspunten vinden om uiteindelijk na 1,5u wandelen weer uit het bos te komen bij het beginpunt de zandvlakte! Nog even napraten, de laatste foto’s maken en dan richting auto’s. De honden inladen en hen voorzien van een slok water en wat lekkers.

De één keert huiswaarts, de ander gaat met een groepje naar Diever om wat te drinken en te eten.

Het was een geslaagde wandeling, een ieder bedankt voor de aanwezigheid én graag tot ziens bij de volgende wandeling in Bakkeveen in januari 2009.

Wij wensen jullie hele prettige feestdagen en dat 2009 maar een mooi wandeljaar mag worden!!!

Klik op onderstaande link voor de foto`s van de wandelling Aekingameer November 2008

In tegenstelling tot de vorige wandeling waren de weersvooruitzichten deze keer een stuk aangenamer. Alhoewel we het niet helemaal droog hebben kunnen houden en de wind frisjes was, hebben we het ontzettend getroffen. Zelfs de zon heeft zich nog laten zien.

En dan de opkomst, geweldig gewoon, tussen de 35-40 mensen en in de 30 honden en zeker niet alleen Zwitserse Witte Herders. Ik kan ze niet allemaal met naam en toenaam benoemen, maar het was een mooie mix van hondensoorten.

Dat de vorige wandeling memorabel was hebben jullie kunnen lezen, maar deze wandeling doet er niet voor onder.

Bij de parkeerplaats aangekomen was er al een ‘bonte’ verzameling honden en baasjes aanwezig en al vrij vlot doken enkele ongeduldige wandelaars een wandelplad in richting het Aekinga-meer. Als coördinator kun je niet achterblijven, dus hup eigen honden los en er achteraan. Bleek dat het eerste groepje net het meest ‘drekkige’ pad kozen, richting het meer, dus ‘ff’ fluiten in de hoop dat ze rechtsomkeert zouden maken en zich weer bij de andere groep zouden aansluiten. Nu de mensen wouden wel, maar enkele honden hadden zoiets van, tja denk je nu echt dat ik terug ga richting parkeerplaats, mooi niet. Zo liepen enkele honden met groepje 1 mee, terwijl de baasjes met groepje 2 mee liepen. Ook mijn eigen honden huppelden vrolijk met de andere groep mee.

Gelukkig kwamen wij elkaar weer tegen bij het meer en werden honden en baasjes met elkaar verenigd. Alvorens met de wandeling rondom het meer aan te vangen, de honden lekker hun gang laten gaan, rennen en vliegen, plonsen en zwemmen in het water, eerst de energie en opwinding er uit laten bruisen. Tring, tring ……….. telefoon!??

Hallo met IM, ik ben nu bij een plaatsje Donkerbroek!.......... Hèe …Okéee, als de wiedeweerga omdraaien en terug naar Oosterwolde rijden, bij de stoplichten rechtdoor tot de volgende stoplichten rijden en dan rechtsaf richting Elsoo/Vledder.

Mensen we wachten nog even met de ‘slag om het meer’, want er is iemand de weg kwijt en die moet nog even een stukje rijden alvorens hier te zijn. Nu stonden we net aan de kant van het meer waar de wind vrij spel op ons had, dus na enige tijd werd dit ook voelbaar.

Tring, tring ………… telefoon!? Hallo met IM, in ben nu bij Hoogersmilde ………. Uuhh, oeps je bent te ver, als de wiedeweerga omkeren en richting Appelscha rijden, bij de stoplichten linksaf richting Elsoo/Vledder.

Om toch de kou de baas te blijven vingen wij aan langs het meer te wandelen, maar wel zo dat wij in ieder geval IM zouden kunnen zien aankomen, vergezeld van twee heren, die haar op de parkeerplaats zouden opvangen.

Tring, tring ……………. Telefoon!? Hallo met IM ik ben nu in Vledder ……….. Aha, je komt dichterbij, als de wiedeweerga omkeren en tot aan het bordje Canada rijden en daar rechtsafslaan. Je hebt van die mensen, die ondanks een Tom-tom – techniek staat voor niets – het toch nog presteren een wel hele grote ‘slag om het meer’ te maken.

Eind goed, al goed, gelukkig zagen we IM met haar drie Zwitserse Witte Herders en met haar twee mannelijke begeleiders tussen het geboomte het meer naderen en was de groep compleet. Misschien toch een nieuwere Tom-tom aan Sinterklaas vragen IM????

We hielden het ‘meer’ even voor gezien, om een nieuwe omgeving te gaan bewonderen en doken het bospad in. In een lange sliert wandelden wij door het bosgedeelte dat geheel in herfstkleuren was getooid. De honden vermaakten zich ook hier prima, ‘pak-me-dan-als-je-kan, tussen de bomen door is een leuk spelletje, en bij mensen langs de broekspijpen rennen ook, vooral als je net in het Aekingameer hebt gezwommen. In een intiem gesprek vernam ik van enkele wandelaars dat zij skisokken en een thermo-(onder)broek hadden aangetrokken, dus mensen heb je het koud gehad vandaag, je weet nu de oplossing.

We kwamen nog een ruiter te paard tegen vlak voor een kruispunt in het bos, maar dankzij het commando ‘LINKS’, lieten de honden paard en ruiter rechts liggen!

Na het bosgedeelte kwamen we uit bij een pad dat parallel aan een weilang liep. Je hebt van die puppen (N-nesters) die denken dat ze al heeeel wat zijn en zelf de route wel kunnen lopen, om dan uiteindelijk toch te stranden in een weiland, gescheiden van je baasje door een greppel voorzien met doornige struiken. Hè wat fijn dat je baasje je dan weer uit de pinaire helpt en je aanmoedigend - via een veilige route – terug roept.

We vervolgen onze route en komen weer uit bij het ‘meer’. Menig hond had genoeg van z’n smerige poten en dook gelijk het water in voor een grondige reinigingsbeurt, terwijl wij mensen van het herfstzonnetje stonden te genieten. Die potenwasbeurt was voor niets, want de route leidde ons verder over een zeer smal modderig pad tussen de rietkragen door, gelukkig een ieder bleef op de been. Genietend van de prachtige omgeving, beschenen door een lage herfstzon naderden wij het einde van de wandeling rondom het Aekinga-meer. Honden weer aan de lijn en richting auto. Nu nog een natje en droogje halen en gezellig nakletsen over deze middag in de Bosbrasserie. Daar aangekomen, ging dit feest niet door, er was geen plaats meer in de herberg!. Wat nu, gelukkig JP en haar moeder wisten wel een horecagelegenheid vlakbij. Dus hup in de auto en ……………… hé waar is IM gebleven …….. is ze nu al weer de weg kwijt? ‘FF’ belle …. IM waar ben je ……… je moet omkeren, wij zijn bij de Bosbrasserie. Mensen even wachten tot IM er is ……. Aha daar is ze! Mensen auto’s starten en we gaan ……….. auto starten? ……… Oeps ….. hij start niet zegt JP! Is er iemand met startkabels (= plan1)? KJN redder in nood heeft startkabels, aansluiten, starten en …………… hij doet het niet! Okée …….. plan 2: aanduwen. De auto lijkt niet zwaar om aan te duwen, maar er zit wel een kalf van een hond achterin met de robuuste naam Nero. Vier sterke kerels achter de auto, een vrouw achter het stuur en rennen en duwen maar, nog een kleine instructie aan de vrouwelijke bestuurster: wel graag in de tweede versnelling zetten, anders kunnen we blijven rennen en duwen. Wwwwroem, YES, de auto rijdt en weg is moeders van JP richting ‘naar huis’!

Om een lang verhaal kort te maken (en dat valt echt niet mee) we hebben ons natje en droogje genuttigd in het centrum van Appelscha en genoten van deze memorabele wandeling ‘rondje Aekinga-meer’.

Een ieder bedankt voor zijn/haar aanwezigheid en gezelligheid en graag zien wij jullie terug bij de volgende wandeling op 14 december a.s nabij Diever.

Wandeling mei

Twee hangbuikzwijnen in bos gedumpt

Gastenboek :

Zwitserse Witte Herder Wandelvrienden Noord Nederland